sea of emotion

Kids

2012-02-24T23:16:00.023+01:00

Coraz bardziej jasnym stało się, ze z wiekiem spoczywa na nas obowiązek wkroczenia w "dorosle zycie". Coraz jasniej maluje nam sie codzienna szara rzeczywistosc i gdzies posrod codziennego zabiegania zaciera sie obraz szczesliwego dziecinstwa. Staje się jasnym, ze najbardziej beztroskie lata mamy juz za sobą. Czas nas nagli i coraz predzej musimy nadązac za upływem czasu dostosowując swoje poglądy do realiów świata. Za dzieciaka krzyczeliśmy, ze nasze dojrzałe decyzje będą bezbłędne, buntowaliśmy się, że rodzice mówiący o trudnościach nic o życiu nie wiedzą i tylko chcą nas podburzyć, bo zazdroszczą nam naszych pragnień i naszej zajebistości, którą przeciez podbijemy świat. Niestety czas weryfikuje poglądy. Zdajemy sobie wreszie sprawę, ze wraz z nastaniem owej dorosłości nasze skrzydła buntu zostają podcięte, a my w większości rozkładamy ręce zastanawiając się jaka decyzja choć zbliży nas o milimetr do podejścia jakie mieliśmy kilka lat tamu. Szkoda tylko, ze mamy jakby pewność, że świata nie zmienimy - oczywiście nie zmienimy go tak jak tego zawsze pragnęliśmy, choć juz wiadomym jest także, że to te małe rzeczy zmieniają świat.

"Jak dorośniesz będziesz królem. Albo nie."

by Muchy

ps. polecam film "Kids" (pl"Dzieciaki") w reżyserii Larry Clark'a '95.

Trip

2012-01-06T00:25:00.000+01:00

Serce się kraja na wieść, że zyskało się kolejną osobę za którą nieuniknione jest/będzie tęsknić.

Bo odległość choć pięknym zjawiskiem gdy podróże są miłością, to mieć kogoś wspaniałego na drugim koncu świata to już wcale nie ulga.

Xmas

2011-12-25T19:49:00.000+01:00

Komputer w stanie uśpienia. Komórka w zasięgu ręki i dochodzące z niej dźwięki informujące o odebraniu kolejnych (ctrl+c --> ctrl+v) życzeń. Z radia zagraniczne świąteczne przeboje puszczane najczęściej w centrach handlowych. Składniki do ciasta mielone przedziwnymi maszynami XXIwieku. Cukierki zakupione kilka dni wcześniej w jednej ze znanych sieci supermarketów. Opłatek łamany z przyzwyczajenia i rozkoszy dla podniebienia. Choinka ubierana przez jednego z członków rodziny, przy tegorocznym uwielbianym telewizyjnym serialu pt. 'trudne sprawy'. Zasiadanie do stołu jak do każdego innego posiłku. Pojedli? Poszli. Prezenty zupelnie nie zaskakujace, bo w koncu samemu sie je wybralo. Pieniadze pod choinke, niczym łapowka.

Magia? Jaka kurwa mać magia ja się pytam?

Magia byla kiedy, czekalo sie na święta całe miesiące; kiedy ludzie wyczekiwali na pierwszą gwiazdkę i naprawdę wierzyli w pojawienie sie 'niespodziewanego goscia'. Teraz jednak chodząca po domach Anna Mucha ma pokazywać nam wspaniałość owego święta. Bzdura.

Jak brać mozna - głód, wojny i niesprzyjające warunki pogodowe za klęski ludzkości kiedy największą klęskę nosimy w sobie. Znieczulica, odbębnianie tradycji, wegetacja cholerna.

Dream

2011-12-07T00:47:00.000+01:00

Czasem nie mamy pojęcia czy chodzi o samo marzenie czy o urzeczywistnianie owych fantazji. Biorąc pod uwagę samo marzenie, jest ono miłym faktem choć na chwilę odrywającym nas od mniej czy bardziej monotonnej rzeczywistości; jest momentem, ktory pozwala zdobyc siłę na realizację wszelkich zamysłów; jest czymś pięknym co chcemy wcielić w życie.

Owszem, moze nawet wszelkie rozmyślenia o wielkości samego marzenia są prawdą, aczkolwiek nie przewiduje ono wpływu realiów na dalsze poczynania, a jesli juz przewiduje to sprowadza do porazki, bo uswiadamiajac sobie ciąg dalszy pieknego endu filmowego widzimy jak wszystko traci swój powab i staje się zagadką. Oczywiście nie nam zakładać jak potoczy się dalsze przezywanie (bo moze byc oczywiscie nadwyraz rozkoszne), ale mozemy rozważać (a czasem nawet w głębi serca możemy mieć pewność) jak wszystko będzie wyglądało. Zawód związany ze świadomością tego, iz "zyli dlugo i szczesliwie" nie jest końcem a zaledwie początkiem, wiaze się nijak z ogromną frustracją, nieswiadomą porażką czy niespełnieniem. Moze dlatego tak wielu ludzi boi sie sprostac swoim marzeniom i nie podejmuja walki w obawie przed pozniejszym rozczarowaniem?

"Lękam się jednak utraty złudzeń, więc wolę pozostać w świecie marzeń"

Paulo Coelho - Alchemik

"Marzenia się spełniają. Bez tej możliwości natura nie podburzałaby nas do posiadania ich"

John Updike

An

2011-12-02T14:24:00.001+01:00

Wczoraj urodziny obchodziła jedna z niegdyś bardzo bliskich mi osób (owe niegdyś wytłumaczę za moment). Z uwagi na to jak ceni ona tego bloga, postanowiłam poświęcić ten wpis właśnie jej.

Przede wszystkim pragnę jeszcze raz życzyć spełnienia marzeń, spełnienia wszelkich pragnień jakie gdzieś w głębi Ciebie się kryją. Miłości. Może nie największej miłości świata, może nie większej niż pierwsze miłości, ale na pewno miłości prawdziwej, szczerej i opartej na niepodważalnym szacunku. I jak mówiłam wcześniej tego by smutki minionego okresu może nie odeszły w niepamięć, ale z biegiem czasu pozostawiły jak najmniejszą ranę i w miarę możliwości zostały zastąpione szcześciem i były wspominane wyłącznie z uśmiechem na twarzy.

Za czasów dzieciństwa stanowiłyśmy nieodłączny zespół, nie były w stanie rozdzielić nas nasze humory bo prędzej czy później wracały zabawy. Stało się jednak tak, że minionych kilka lat dało do zrozumienia, że zabawy nie wystarczą by bezkarnie ignorować odmienne postrzeganie świata. Trzeba jednak zauważyć, że to ze zwyczajnej głupoty i wkradającej się w życie dorosłości na wskroś przesiąkniętej egoizmem tak wszystko wygląda, jednakże kilka ostatnich chwil pokazało nam, że jesteśmy w stanie wspierać się w trudnych chwilach, że jak bardzo byśmy się ignorowały nawzajem zawsze będzie łączyła nas wspólna przeszłość na której czas odbudować nową przestrzeń pozwalającą na tworzenie nowych wspomnień, które za kilka(naście) lat będziemy mogły dołączyć do archiwum naszych refleksji.
Wszystkiego najlepszego Aniu

W.

2011-11-08T20:07:00.001+01:00

Uzupełniając notatki o wspomnienie z wakacji.
Były to najbardziej żywe, najbardziej przygnębiające, najbardziej imprezowe wakacje minionych lat. Sam fakt ich żywiołowości wywodzi się właśnie z imprez. Czasem zastanawiamy się czy przyjdzie czas w którym przestaniemy imprezować, kiedy dorośniemy i zupełnie inne rzeczy staną się dla nas ważne. Jednak okazuje się, że taki czas jest tuż tuż, niezależnie od wieku, stanu cywilnego i ogólnego usposobienia taki czas nadchodzi a my nawet nie jesteśmy w stanie stwierdzić w którym to momencie życie nabrało dla nas zupełnie innych barw. Trzeba zauważyć, że czasem wpływają na to traumatyczne bądź po prostu ogromnie emocjonalne wydarzenia, a czasem dzieje się ta przemiana zupełnie samoistnie i z czasem przestajemy odczuwać tę chęć ciągłego balowania.
Wspomnienia, które zupełnie nie powinno wpisywać się w opowieść właśnie o wakacjach gdyż to jak najbardziej słoneczny i szczęśliwy okres życia. Nie jestem pewna jak właściwie nazwać to co się stało. Utrata kogoś bliskiego? To pojęcie dość subiektywne biorąc pod uwagę, że utrata ta dotyczy osoby, która bliska była dla co najmniej połowy znanego mi świata. Strata bliskich ludzi dzieli się na wiele podrozdziałów, bo w różny sposób tracimy kogoś. Większość strat jednak polega na oddaleniu się kogoś od naszej osoby, oddalenie to nie wiąże się bezpośrednio z odejściem kogoś na zawsze, a jednak boli. Co wiec z utratą kogoś, kiedy mamy pewność, że nie ma najmniejszych szans na powrót? To już nie ból, to tragedia rozrywająca serce. I choć słusznie ktoś stwierdził "dzieli nas czas nie odległość" to jesteśmy tylko ludźmi i mimo, że całe życie tracimy coś bądź kogoś, to strata za każdym razem wydaje nam się nowa czy obca. A kiedy utrata tyczy się kogoś kto dawno temu pomagał w trudnych chwilach i choć nikt o tym nie wiedział, on sam się nie chwalił ze swej dobroci i otwartości serca. Dwa miesiące a wciąż człowiek łka nocą z niedowierzania, że teraz tylko czas nas dzieli, bo odległość już pokonaliśmy.

love

2011-11-08T19:59:00.000+01:00

Miłości w życiu są niezwykle istotne. Miłości damsko męskie (w inne natomiast nie mnie się wgłębiać). Aczkolwiek są ludzie, którym z dziecinną łatwością przychodzi okazywanie uczuć, a są także tacy, którzy by dotknąć drugiego człowieka potrzebują ogromnej wiary i zaufania, które nabierają tygodniami, miesiącami, latami. Skąd to się bierze? Czy to rodzice źle wydzielili okazywanie uczuć i ponad nie stawiali dyscyplinę? Czy zupełnie odbiegając do młodzieńczych lat to ktoś osoby te skrzywdził na przestrzeni kilku minionych lat? Zapewne i jedno i drugie zjawisko w jakiś sposób ma wpływ na owy przypadek w jakimś stopniu zamknięcia się w sobie, jednakże jest to smutne zjawisko. Smutna skorupa oddzielająca nas od miłości największej w świecie.

Models

2011-09-29T23:26:00.000+02:00

Każda mała dziewczynka miała okres w życiu, że chciała być królewną, niektóre nawet przez dobroć swych rodziców i rozpieszczanie ich mogły się przenieść w ten magiczny świat nie doznając ani odrobiny bólu. Aczkolwiek przechodząc do sedna sprawy - większość dziewczynek czy to już bardziej dojrzałych żeńskich przedstawicielek rasy ludzkiej marzy(ło) o byciu modelką. Przeglądając dziś znane portale społecznościowe zwróciłam uwagę na dziewczęta tak panicznie próbujące zaistnieć w świecie modelingu, iż nawet nie zauważyły one, że ich zdjęcia ani nie są ładne, ani smaczne i niektóre przekroczyły już granice moralności i estetyki. Można by się rozwodzić nad tym tematem dłużej, ale taka jest prawda i im więcej będzie powstawało portali tym więcej dziewcząt będzie obnażało swoje ciała w celu dowartościowania siebie. To smutne, że młode (ale i nie tylko) kobiety tak nie doceniają wartości swojego ciała.

The Drums - Down By The Water

2011-09-19T13:56:00.000+02:00

Year

2011-09-19T13:42:00.000+02:00

Minęło sporo czasu, sporo rzeczy uległo zmianie, wielu ludzi się straciło, wiele planów uległo zmianie.
Minione wakacje, powinny być wliczane do tych z ogromną niewiadomą jeśli chodzi o uczucia. Wielkie rozczarowania.
Jak to czasem jest, że pragniemy kogoś z całego serca gdy go nie ma, a gdy już jest tuż tuż odpuszczamy i widzimy każdą niedoskonałość na jego twarzy, każdy grymas jesteśmy w stanie przeobrazić w rozmowę o końcu związku. Istnieją dwie możliwości - pozostać w szaleństwie studenckiego życia, albo za wszelką cenę dać się ponieść przyszłości i już zacząć układać sprawy od których w przyszłości będzie zależało nasze szczęście, a jeśli minie 'nasz czas' nigdy ich nie doznamy na własnej skórze. Czas biegnie a my zwlekamy z odpowiedzią czego naprawdę pragniemy. Być może jest tak, że miłości wcale nie ma, że tylko łudzimy się, że takie uczucie istnieje a tak naprawdę chodzi nam tylko o to by nigdy nie doznać samotności.

***

Kilka spóźnionych dni (ale wyłącznie tu)
Trzeba życzyć wytrwałości jednej z najważniejszych osób,
jednej tej bez której ani wakacje by nie były takie same,
ani całe życie.
Gdyż tylko jeden taki przyjaciel,
którego nigdy nie będzie obchodziło jak wielkich wpadek doznamy
ale który zawsze będzie bez względu na każdą okoliczność.
Bartoszu. Pomyślności.

http://www.youtube.com/watch?v=jvW9E2606Oc&feature=relmfu

L.f.p

2011-06-14T22:54:00.000+02:00

Czy uczucia są trudne? Pewnie tak. Aczkolwiek z każdym rozczarowaniem robią z ciebie mięczaka, albo kogoś pozbawionego zupełnie uczuć. Sama nie wiem co gorsze, ale wiem, że ani jedna ani druga opcja nie jest godna tego by w niej trwać. Być może czasem kończymy też coś co pozornie nie wydaję się niczym ważnym, a czasem po prostu boimy się, że stanie się to zbyt poważne. Jednak co z tymi miłościami o których wartości nigdy się nie przekonamy? To przygnębiające kiedy okoliczności wpływają na wagę uczuć i podejmowanie decyzji, jednakże jest to nieuniknione biorąc pod uwagę lata w jakich żyjemy i to, że ingeruje w nie tyle czynników, ambicji czy rzeczy materialnych.

Dear m.

2011-05-26T16:13:00.000+02:00

Wiem, miałam na życzenie kogoś usunąć tego bloga, jednak nie zrobię tego, z uwagi, że zbyt wiele on dla mnie znaczy i czasem tylko jemu mogę przekazać wszystkie swoje myśli, wszystko czego pragnę i wszystkie obawy jakie kryje świat. Przykro mi - 'come back' właśnie nastał.

You

2011-04-28T19:43:00.000+02:00

Nie pierwszy i nie ostatni to raz, kiedy mówimy sobie - dość wariackiego imprezowania dzień w dzień w zupełnie różnych miejscach, miastach i na różnych typach imprez a jednak tak samo obfitych w alkohole. Nie pierwszy i nie ostatni raz, kiedy uświadamiamy sobie, że zaczynamy wszystko od początku, z nową kartą, która choć była zapisana i która pozostawiła jakieś ślady, pozwala nam jednak odkryć się na nowo. Nie pierwszy i nie ostatni to raz, kiedy tak cholernie tęsknimy za chwilami w których sprawdziany ze ścisłych przedmiotów były największym utrapieniem dnia. Nie pierwszy i nie ostatni raz, kiedy jesteśmy szczęśliwi, kiedy nie kochamy i kiedy tylko przez nadchodzące lato, długie dni i wakacje jesteśmy w stanie postawić wszystko na jedną kartę. Nie pierwszy i nie ostatni raz też będziemy tego żałować bądź nie. Aczkolwiek nie pierwszy i nie ostatni to raz, kiedy zrobimy wszystko, wszystko na co mamy tylko ochotę..
dlatego, że bierzemy wszytko tak jakby trwało pierwszy raz i jakby nigdy więcej miało nas nie spotkać.

live

2011-04-27T20:28:00.000+02:00

W jednej chwili zorientować się, jak wiele chwil zostało zmarnowanych, jak wiele dni zostało straconych i jak wiele imprez nie jest nawet zapamiętanych przez nadmiar alkoholowych trunków. Świadomość jak niewielu pięknych mężczyzn pamiętamy i jak wielu z nich mogło być miłością życia. Tak tak, niewielkie rozkminy na kacu to nie jest coś czego człowiek nie może się doczekać, jednak są one wpisane w każdy grubszy bal. Czasem też jest zupełnie inaczej, czasem nie mamy już ochoty na wieczne balangi. Bardzo jednak irytujący jest fakt, że by istnieć w życiu kulturalnym/towarzyskim, potrzebne są wyjścia nie tylko na wystawy, do kina, teatru i filharmonii. Tu czasem trzeba zmieszać się z błotem, wpaść do stawu, czy całować nieznajomych, których imiona niekoniecznie odgrywają znaczącą rolę. Pytać by można 'po co?', aczkolwiek odpowiedź na to zwięzłe pytanie jest najprostsza na świecie - dla przyjemności, dla wspomnień i by dzieciom swoim mieć co opowiedzieć, ale też dlatego, że kiedy nie będziemy już w stanie by przeżywać i zostaną nam tylko wspomnienia, musimy je gromadzić by później w głowach odtwarzać i śmiać się z każdej mniej lub bardziej sprzyjającej sytuacji.

the first love

2011-04-24T15:03:00.000+02:00

Być kogoś pierwszą miłością - uczucie nie do opisania, biorąc pod uwagę jak wielkie emocje wywarliśmy na tej osobie i to, że zawsze będziemy żyć w jej pamięci. Natomiast nasze wielkie miłości choć powinny być tak samo ważne dla kogoś jak dla nas, zapewne tylko na nas odcisnęły tak wielkie piętno.

write

2011-04-24T14:52:00.000+02:00

Lato zawitało pełnią życia, zbliża się maj oblegany w matury i wybory studiów, chwile po nich kolejne najdłuższe wakacje i czekanie na wyniki rekrutacji na wymarzone studia. Dla wielu ludzi nic to nie znaczy, ale dla niektórych ten okres jest jednym z najbardziej stresujących, co i mnie musiało spotkać a z czego ani trochę się nie cieszę.
Ostatnio przyszło mi też zrozumieć jak podły jest ten świat mimo miłości jaką go darzę. Odnoszę też wrażenie, że co do zakochania wszyscy z początku biorą je zdecydowanie zbyt serio, a nam przecież chce się wyłącznie zabawiać sobą nawzajem, a jeśli głębsze uczucie miałoby nadejść to nie zaskoczy nas, ale jednocześnie też nie czekamy na nie z utęsknieniem. Miłość z którą wiąże się plany na przyszłość przyjdzie, ja wiem. Jednak po co od pierwszego spotkania brać wszystko na poważnie? Po co planować coś co biorąc pod uwagę statystyki i tak się nie uda?

Tak długie rozstanie się z pisaniem wcale nie pomaga w wyrażeniu całego zdenerwowania i w ukazaniu jak maleńki powód jest do gniewu.

hope

2011-04-11T13:36:00.000+02:00

Wczorajszy film "Evening" prezentowany w telewizji polskiej, okazał się przyzwoitym filmem, jednak jedno zdanie wzbudziło we mnie najsilniejsze emocje, uświadomiło jak szybko wszystko ucieka i dało do myślenia czy nie warto ryzykować i nie tylko kiedy mamy jakąkolwiek nadzieję na to, że coś się uda. "A miało tyle się zdarzyć" - ok. 70letnia kobieta wypowiadająca takie zdanie doprowadziła do łez i zaprzepaściła całe moje postrzeganie świata. Oczywiście faktem jest, że to tylko film, jednak film oparty zapewne na rzeczywistości cholernie wielu ludzi. W wieku 20 lat mamy nadzieję, że w naszym życiu zdarzy się gro mniej czy bardziej zdumiewających rzeczy, że za kilka lat wszystko ulegnie zmianie i nie będzie już czasu wspomnieć tego co było, a prawdą jednak jest, że wspomnienia nas kształtują, kształtują naszą osobowość i zrastają się w naszym sercu dając różne odczucia, doświadczenia i odbieranie świata. Prawdą jest też, że mimo, że nie zapomnimy o tym co było, wciąż będziemy skazani na nadzieję, iż spotka nas jeszcze nie jedna miłość czy historia życia, bo ta nadzieja wpisana jest w naszą egzystencję i sądzę, iż najwięksi pesymiści nie potrafiliby do końca się jej wyzbyć.

love

2011-04-08T14:10:00.000+02:00

Rok.
Czas podobno jest naszym zbawieniem, pozwala zapomnieć, bądź po prostu mniej myśleć o czymś kiedyś ważnym. Tak, pewnie jest to prawdą ale myślę, że przysłowie 'co z oczu to z serca' niezupełnie się sprawdza. Widząc na co dzień osobę którą się kocha, jesteśmy w stanie wyłapać jej złe nawyki, jej wręcz idiotyczne czasem zachowania i w ten sposób możemy zwyczajnie obrzydzić sobie daną osobę. Aczkolwiek kiedy z dnia na dzień ona znika, kiedy ostatnie spotkanie było czymś wyjątkowym, a spędzany czas nie miał w sobie nic co mogłoby nas zranić, przez kolejny czas idealizujemy kochaną osobę, myślimy co ona może myśleć o nas, zatracamy się w nierealnym świecie odtwarzając w koło najpiękniejsze momenty. Jednak po bardzo długim okresie czasu, musimy przyznać, że niewiele już pamiętamy i nie mamy pojęcia co jest prawdą a co tylko naszą wybujałą wyobraźnią. Trzeba stawić czoła teraźniejszości i nie pozwolić by całe życie opierało się na kilku mniej lub bardziej prawdziwych chwilach.
A jeśli mamy miłość? Hm, jeśli ją mamy to powinniśmy czerpać z niej co najlepsze. Jest tylko jedno 'ale'. Jeśli wiemy, że owa miłość nie jest na całe życie to powinniśmy jak przystało korzystać z chwili i łapać wszystkie najmilsze momenty, powinniśmy oddać się w całości, jednak jeśli wierzymy w miłość do końca wszystkiego jednorazowe oddanie się nie będzie niczym dobrym, bo prędzej czy później wszystko wślizgnie nam się z rąk. Niezupełnie wiem czemu tak jest, ale odnoszę wrażenie, że w miłości na całe życie liczy się powściągliwość i tajemniczość, której nie można przypisać namiętnym romansom i kilkumiesięcznym miłościom.

Partyy

2011-04-03T17:56:00.000+02:00

Żalem jest nie opisywać takiej zacnej imprezy jaką była wczorajsza, ale żalem jest też, że nie pamięta się nic by ją w jakikolwiek sposób opisać. Gdyby posklejać wszystkie informacje, to wychodzi na to - samo wejście wydaje się niezupełnie zacne, ale odrobina alkoholu tak napoiła nasze głowy, że szaleństwa jakich w życiu się po sobie nie spodziewaliśmy właśnie się ziściły. A teraz jest ten moment dnia w którym wszystkim upojonym głowom przychodzą myśli jak bardzo zwyczajnie się skurwiliśmy i jak bardzo powinno być nam wstyd za swoje zachowanie.

to die out of love

2011-03-19T20:32:00.000+01:00

"Wiem potrzebujesz tego czego ja
Nigdy mogę Ci nie dać
Nie dlatego że nie chcę Ci dać
A dlatego że sam tego nie mam
Najgorsze jest jednak to
Twoje rozczarowanie
Więc zapomniałem Ci powiedzieć że
Jestem zakochany

Więc lepiej mnie zabij
Wyrzuć z pamięci
Lepiej odejdź, pozwól mi odejść
Lepiej zapomnij
Pozwól zapomnieć
Lepiej daj mi następną szansę"

Najgorsze jednak wydaje się posiadanie złudnych nadziei. Nie dlatego, że są kojące i pozwalają wierzyć w coś magicznego, ale dlatego, że poprzez ich istnienie nie jesteśmy w stanie zakończyć pewnych spraw. Postawienie nas przed faktem jasnym i zrozumiałym, odebranie choćby nadziei daje może ból, jednak na dłuższą metę daje też zapomnieć i zacząć (po raz kolejny w tym przypadku) wszystko od nowa. Niektórym wydawać by się mogło, że głupotą jest kochanie czegoś bądź kogoś po roku rozstania i po krótkim wręcz miesięcznym związku (może mają rację, kto wie). Aczkolwiek niewyjaśnione sprawy pozwalają nam łudzić się, że wszystko będzie dobrze a co najgorsze zmuszają do refleksji, karzą myśleć 'co by było gdyby' i robią mętlik w głowie. Gdyby sytuacja sprzed kilkunastu miesięcy okazała się w porę skończoną historią nie byłoby tyle pytań, które roją się w głowie przez taki szmat czasu. Mówią też, że powinno się już darować i iść dalej, ale jak iść dalej kiedy za sobą zostawiło się niedokończone sprawy ? Mimo czasu uważam, że każda chwila już będzie odpowiednią by wyjaśnić sobie kilka spraw, by je skończyć i zrozumieć dlaczego wszystko wyszło jak wyszło. A palenie mostów czasem jest konieczne by iść dalej a nie bezustannie oglądać się za siebie..

A co do kochania dwóch mężczyzn naraz? Po pierwsze nieuniknione jest by zwrócić uwagę na moją otwartość względem ludzkiego umysłu, który płata figle i często nie wie czego chce. Tak więc odpowiedzieć na powyższe pytanie mogę wyłącznie twierdząco - tak, można. Można nie wiem z jakiego powodu, ale można i ludzie, którzy nigdy nie doznali miłości do kilku osób (nie mowa tu o rodzinie) nie powinni trwać w przekonaniu, że nie istnieje. Bo mogę im powiedzieć, że w istocie nie widać miłości ani nie można jej dotknąć, więc czy w ogóle istnieje czy tylko ktoś tam na górze robi sobie z nas żarty takimi porywami serca?

need love

2011-03-18T13:02:00.000+01:00

Cóż za wieść ujrzała światło dzienne. Rozum mi odebrało chcąc wciąż iść w miejsce gdzie zastawione są sidła jakiegoś diabła. Jednak to co najbardziej kusi to zmierzenie się z własnym lękiem ukrywanym w sercu od tak już długiego czasu. Aczkolwiek konsekwencje podjętej próby zwalczenia bólu mogą być katastrofalne. W każdej chwili może okazać się, że pogłębienie stanu trwogi jedynie wzmaga się. To absurd chcą nadal trwać w tym i czuć takie ogromne podekscytowanie i chyba nieunikniony strach. Może przyjdzie wybiec z płaczem, a może okaże się, że siła własnej psychiki jest dużo większa niż komukolwiek mogłoby się to wydawać? Pragnę drugiej opcji, choć wiem jak śmiertelnie prawdopodobna jest ta pierwsza. Pchać się w takie bagno dla jednej imprezy - ludzka głupota czy ciekawość niezdająca sobie sprawy z konsekwencji?
Ciarki na ciele są coraz silniejsze, a serce nie przestaje zwalniać. Czuję jakby czas nie istniał od tamtej pory, choć może bardziej chciałabym wyciąć z życiorysu tych kilka mniej i bardziej niemiłych dni. Świadomość, że może wreszcie będzie lepiej nie daje spokoju, acz obawa przed tym, że nie wydarzy się nic wydaje się silniejsza. I chyba ważniejsze jest tu sprostanie bądź nie całej sytuacji, aniżeli nie zmierzenie się choćby z własnym strachem.

Fake party

2011-03-17T20:14:00.001+01:00

Jutrzejszy fejk jest ważny!

Secret

2011-03-17T19:54:00.000+01:00

Dzieje się tak, że chwilami nic już nie chce się tłumaczyć. Nie zważywszy na to czy racja leży po naszej stronie czy też nie, staje się dla nas nieistotne drążenie w niej i chcemy uniknąć większych spięć przyjmujemy w pokorze rację drugiej osoby. Nie wiem jak i który to moment, moment takiego przełomu, iż przestajemy walczyć o swoją rację z ludźmi ważnymi i ulegamy im zamykając się w sobie i oddalając od nich. Boli, bo jak miałoby nie boleć kiedy nie dość, że traci się kogoś ważnego, to jeszcze dochodzi do tego też utrata swojej asertywności i siły przebicia. To nie do końca tak, że nie walczy się o swoje, gdyż walczy ale w ciszy i spokoju zmierzając ku kilku wyznaczonym celom o których nikt nie ma pojęcia i którymi nawet nam nie chce się dzielić.
Wydaje mi się, że w życiu każdego człowieka przychodzi moment kiedy zamyka swoje problemy na wszechobecny świat, starając się pokazać swoje życie tak by było ono odbierane za coś choćby przystępnego. Będąc maluchami opowiadamy każdą drobnostkę domownikom i rodzinie, będąc w gimnazjum czy liceum również większość z nas nie skąpi od upubliczniania swojego życia, ale potem wydaje się, że nawet przyjaciołom nie opowiada się już każdej chwili swojego dnia i każdej ważnej sprawy zachowując czas i przeżycia dla siebie. Jeszcze nie wiem czy mi się to podoba.

Funny

2011-03-14T21:50:00.000+01:00

Śmieszne jest robienie sobie nadziei jeśli nic nawet nie łączy z drugą osobą. Śmieszne jest planowanie rzeczy, które nie mają najmniejszej szansy na spełnienie. Śmieszne jest żądanie wybaczenia gdy sami nie umiemy wybaczyć. Jednak najzabawniejsza jest siła z jaką jesteśmy w stanie przywiązać się do rzeczy, osób, do chwil, do zapachów, wygody, dotyku... Śmieszne jest, że czasem jedno spojrzenie dzieli nas od ogromnej miłości. Śmieszne, że zapach wywołuje tak niewyobrażalnie wiele wspomnień i silnych emocji. Śmieszne, że choćby najmniejszy dotyk w pewnych chwilach doprowadzić jest w stanie do ekstazy. Śmieszne, że i tak w tym trwamy.

Kurt

2011-03-14T00:27:00.000+01:00

"Dziękuję za tragedię. Potrzebuję tego dla swojej sztuki."
by Kurt Cobain

Porno

2011-03-12T23:54:00.000+01:00

Stoimy tu mając po dwadzieścia kilka lat. Czy możemy powiedzieć, że znamy życie? Nie. Stoimy tam daleko mając po 70 lat, z siwymi włosami, z obwisłymi płatkami uszu, z tak przeźroczystą skórą, że widać każdą żyłę, stoimy myśląc, iż wiemy o życiu wszystko. Jednak czym jest ta wiedza wobec lat które minęły? Miniony prawie wiek na świecie nie usprawiedliwia nas do myślenia, że znamy całe zło świata. Minęło zbyt wiele czasu, świat zmienił się na tyle, że wciąż nie wiemy o nim nic. Jednakże gdyby myśl, iż nadal nie wiemy nic w zasadzie nie byłoby sensu naszej egzystencji. Tak więc życie sprowadza się tylko do przeżywania, do tego by mieć wspomnienia. A wiedza? Jej w połowie choćby nie posiądziemy nigdy, wiedza jest na tyle zmienna i zróżnicowana, że coś co pół wieku temu było złe - teraz uważane jest za normę. Świat oblega pornografia, masochizm oraz inne chęci odczuwania bólu fizycznego i kolorowe czasopisma zazwyczaj plamiące prawdę i obrabiające dupę porządnym obywatelom tego czy innego kraju. Hipokryzja się wyłania. Hipokryzja umacniająca się z czasem. A prawd jest wiele, na tyle wiele, że każda jest prawdziwa.

D.

2011-03-01T08:23:00.000+01:00

Nie chodzi o to, że chcę obrażać mężczyzn, że chcę wjechać wam na ambicje i ukazywać czy jesteście skurwielami czy nie. Nie chodzi o płeć ale o potworną okropność wszystkich ludzi! Co dzień poznaję ludzi mniej czy bardziej bezwzględnych, jednak sądzić mi przychodzi, że z ogółu rasa ludzka jest dobra i skora do pomocy, tylko te wyjątki potwierdzające niektóre reguły - wszystko psują!
Jest tak piękne słońce, a do tego właśnie wybieram się do Niemiec dlatego nie w smak dziś pisać mi o złych rzeczach..

future

2011-02-22T19:49:00.000+01:00

Każdy z nas ma w głowie ułożoną swoją przyszłość, może nie w całości, ale na pewno obrany jakiś plan, kierunek który wydaje się być najbardziej możliwy. Oczywiście, że są także takie plany, które wydają się być mniej realne, ale mnie w tym momencie chodzi wyłącznie o ten jeden najważniejszy. Czasem jednak zupełnie z dnia na dzień coś albo ktoś kradnie nam całą koncepcję na dalszą egzystencję. Zupełnie z dnia na dzień dowiadujemy się, że jednak to nie my jesteśmy już najważniejsi dla kogoś i że ta właśnie ważna dla nas osoba układa sobie życie najlepiej jak tylko potrafi, a my nie istniejemy już w jego projekcie na przyszłość, nie my stoimy na tym pierwszym planie, może nawet zostaliśmy zapomnieni. Tylko najgorsze nie jest to, iż właśnie od tej chwili musimy nauczyć się żyć bez naszej myśli przewodniej, ale najgorsze to to, że nie ma smutku, który powinien przecież istnieć w zaistniałej sytuacji. Tu właśnie zaczyna się całe rozpoznanie problemu, bo musimy zwrócić swoją uwagę na to, że właśnie zostaliśmy uratowani od popełnienia najgorszego z możliwych błędów! Uświadamiamy sobie, iż gdybyśmy tylko obrali pierwotnie przyjętą opcję za priorytetowy plan to bylibyśmy nieszczęśliwi, bo tak naprawdę wszystkie uczucia zostały już wypalone. Jednak emocje i uczucia drzemiące w nas są jak najbardziej istotne, dlatego trzeba pozbierać resztki godności, jeśli jeszcze gdzieś tam zostały i czas szukać nowej perspektywy, albo zwyczajnie brać z życia co najlepsze, bawić się, szaleć i mieć nadzieję na szczęście, które przyjdzie niespodziewanie. Bo przyjdzie!

love of the life

2011-02-19T21:49:00.000+01:00

Czym są miłości życia na dzień każdy? Są to ludzie napotkani przelotnie w ciągu całego zabieganego dnia, którzy w minimalny choć sposób (np uśmiechem) przyczynili się do poprawy humoru bądź też zauroczyli czymkolwiek (nad)ludzkim co pozwala wierzyć, ze ideały jednak istnieją. Pozdrowienia dla wszystkich miłości mego życia na dni różne.

Moment

2011-02-17T12:57:00.000+01:00

Miliony sytuacji żyjących wyłącznie w naszej wyobraźni. W większości zapewne się nie spełnią, choć wciąż mamy nadzieję, że nadejdzie kilka zbawiennych chwil do których mamy nie jeden scenariusz, a w czasie spełnienia wybierzemy ten właściwy. Jednak z autopsji mogę przyznać, że choć czasem chwile wymyślone w głowie dochodzą do skutku to pod wpływem emocji i tak nie wychodzą tak jak mamy je opracowane. A szkoda, bo życie mogłoby wiele nam zapewnić gdybyśmy w ważnych chwilach nie podejmowali pochopnych decyzji, a przestrzegali się wcześniej obranych, które możliwe, iż byłyby lepsze w skutkach.

hypocrisy

2011-02-13T16:48:00.001+01:00

Choć przysłowie o tym, że każdy powinien uczyć się na własnych błędach (albo na jakichkolwiek, byle się jednak na nich uczył) krąży w obiegu już niebywale długo, a jednak stosowane jest bardziej jako przyzwolenie do szaleństw aniżeli przestroga przed tym by drugi raz nie pakować się w bagno. Jakby nie patrzeć z każdej strony śmierdzi tu hipokryzją. Może nieświadomie czasem zdarza się, że ranię. Tylko błędem jest po wyciągniętych wnioskach robić to raz kolejny i jeszcze jeden.. aż w końcu wszyscy zaczynają mieć dość. Chciałabym powiedzieć w pełni przekonana, że więcej tych znanych nam błędów nie popełnimy oraz że przestaniemy usprawiedliwiać się wciąż tylko tym, że wiemy, iż były błędami i jesteśmy dumni, że choć umiemy się do tego przyznać. Szczyt hańby! Otaczające gro imprez i alkoholowych wyskoków zrobiło z nas ludzi nieczułych na ból innych. Godzenie się z tym (ze złem w nas) tworzy tak gruby mur do tego by stać się kimś wartościowym, że czasem zdaje się, iż tylko oderwanie od wszystkiego wokół coś mogłoby zdziałać. Ale to ani odrobinę by nie pomogło. Potrzebujemy bliskich i tego by byli przy nas kiedy dzieją się takie właśnie rzeczy jak te ostatnio. Nie chodzi o to, żeby mówić tu jak bardzo zrozumieliśmy swoje postępowanie (po czasie niestety). Nic to nie zmieni, bo stało się - naruszone zostało zaufanie niejednego już człowieka, a to nie tak łatwo odbudować. Natomiast fakt, że my potrafimy olać kilka spraw i dalej dobrze się bawić wcale nie świadczy o tym, że i inni będą postrzegali świat nie widząc naszych wad. Za dużo tu słów. Zbędnych zresztą.

ill connections

2011-02-04T14:07:00.000+01:00

Chore związki. Te wszystkie relacje między ludźmi, to jakiś obłęd, wydaje się wszystko okey a jednym smsem można zepsuć dosłownie wszystko. Czasem też nieświadomie popełniamy te same błędy i choć w zasadzie nie są znów takie nieświadome, to zwyczajnie nie mamy ich za błędy bo, że jedna osoba wkurwia się o niektóre sytuacje, nie znaczy, że gro innych nie jest uszczęśliwionych. Trochę więcej luzu w świecie by się przydało. Ta, ale przez tą napinkę jest bynajmniej o czym pisać, bo piękno świata nie jest na tyle intensywne by zanurzać się w jego przestrzeni i wydobywać słowa, które kogoś tu nasycą na dzień cały. Świat od jakiegoś pół roku jest pieprznięty, innymi słowami nie ma co go ogarniać. Spieprzyło się tyle spraw. Tak, jestem szczęśliwym człowiekiem ale pesymizmu we mnie jest czasem tyle samo co całego optymizmu. Realizmu zaś zero, kto by pomyślał widzieć coś w jakichkolwiek barwach. Kąpiel i spadam robić zdjęcia. Uwiecznić tę wiochę trzeba.

4U

2011-01-27T15:56:00.000+01:00

Dziś urodziny jednej z tych osób, które najmocniej i najlepiej wpłynęły na moje postrzeganie świata. Osoba ta dała mi szczęście i beztroskie patrzenie na wszystko, czego cholernie kiedyś brakowało w moim życiu. Wiadomo, że nic nie trwa wiecznie, jednak moje podziękowania będą wiecznie niezmienne. Deskorolka, sielec, imprezy, wina, bloki, kolesie, przyjaźń. I jak wczoraj powiedziałaś - gdyby nie to wszystko, nie miałybyśmy wspomnień i niczego w zyciu szalonego byśmy nie przeżyły. Emo mężu, chciałam życzyć Ci spełnienia marzeń, tego byś nigdy nie zawodziła się na przyjaciołach i nie zwątpiła w swą wyjątkowość przez jakichś idiotów nieliczących się z uczuciami. Na te 20ścia, również mam dla Ciebie sesję, kiedy tylko będziesz chciała i miała czas (wtajemniczę Cię na priv). Nie zmieniaj się, nigdy nie bądź na tyle poważna na ile inni chcieliby Cię widzieć, bo taka masz w sobie magię i moc zmieniania świata i ludzi na lepsze. Poznałam to na własnej skórze i jeszcze raz ogromne podziękowania. Po raz kolejny też, mam nadzieje już nie tylko słowami, ale odbudujemy to. Kocham mimo rozłąki. Twoja emo żona.

thx

2011-01-25T17:06:00.001+01:00

Myślę sobie, że drań z Ciebie. Gorszy drań niż ze mnie suka. Po takim czasie jestem już obiektywna. Zagnieździłeś się w moim sercu, a tuż po tym, gdy miłość nawet nie zdążyła ochłonąć - złamałeś je, potraktowałeś zupełnie jakbyś o wszystkim wiedział i zachowałeś zimną krew jakby było to twoim chorym nawykiem. Jednak nie chce tu na ciebie bluzgać, bo dałeś mi szczęście, nie na długo może, ale jednak dałeś - to należy pamiętać. Acz pomimo wszystkiego nauczyłam sie czegoś o czym nie miałam pojęcia - nauczyłam się okazać uczucia, nie tylko te do ciebie (bo ich już nie ma) ale te do innych.
Kochała bym Ciebie, gdyby nie to, że nie kocham.

love love ?

2011-01-18T22:08:00.000+01:00

Czasem przychodzi do głowy kilka głupich pomysłów, jak na przykład flirtowanie z kimś kto w zasadzie nie zwrócił naszej szczególnej uwagi, ale ponieważ już się napatoczył to wypadałoby to wykorzystać. Z początku myślimy sobie, że nasze zdanie względem płci przeciwnej w żadnym wypadku nie ulegnie zmianie. Ktoś kiedyś złamał serce i nie da się od tak o tym zapomnieć. Aczkolwiek postanowione sobie zadanie może obrać dość dziwny tor i wcale nie musi wyjść po naszej myśli - a właściwie rzadko kiedy wychodzi. Jednak pragnę zwrócić uwagę, że przywiązanie do drugiej osoby jest potwornie dziwnym czy to bólem czy tylko jakimś nieszkodliwym uczuciem. Przyzwyczajamy się do grania kogoś, że w końcu nim się stajemy i choć w zasadzie z początku nie było zamiarem zmienianie się czy angażowanie w nieistniejącą znajomość, to szlag to trafia. Po spełnieniu swojego planu czujemy się jednak winni, winni, że chcieliśmy zabawić się kogoś kosztem, że traktowaliśmy go jak przygodę i chęć poznania czegoś innego. Tylko sęk w tym, że przychodzi czas w którym zaczynamy rozumieć jak bardzo nie jesteśmy sobą. Ale nic już nie da się zmienić, nie w związku z tą osobą. Bo jak powiedzieć komuś, że ani przez chwilę w jego obecności nie byliśmy sobą?

Man

2011-01-15T23:15:00.000+01:00

Całe nasze życie zależy wyłącznie od wyborów jakie podejmiemy. Czasem wydają się być mniej ważne a czasami bardziej, jednak wbrew pozorom mają bardzo podobne znaczenie i podobny wpływ na kształtowanie naszej osobowości i przyszłości. Są sytuacje, które planujemy od jakiegoś czasu i choć wydają się być godne spełnienia, kiedy już są mówione w czasie dokonanym, uzmysławiamy sobie jak cholernie ich żałujemy i jak bardzo wyszliśmy na skończonych idiotów z powodu przystąpienia do nich. Tak się stało zeszłej nocy. Wydawało się, że traktowanie ludzi jak doświadczenia i tłumaczenie to tym, że ktoś kiedyś też tak potraktował, więc mamy prawo do odgrywania się na ludziach wcale nie czyni z nas dobrych ludzi, czy choćby szczęśliwych. Chociaż szczęście było - minęło bezpowrotnie, a zabawa w brak uczuć skończyła się tym, że straciliśmy cząstkę czegoś ludzkiego w sobie. Z tego miejsca chciałabym przeprosić samą siebie za zwątpienie w świat i w dobro płci przeciwnej. Już dostrzegam, że nie wolno tak do jednego wora wrzucać mężczyzn, bo gdybym tylko stanęła z boku patrząc na siebie, zapewne nie użyłabym zbyt wielu superlatyw w opisaniu swojego postępowania.

Mind

2011-01-12T23:33:00.001+01:00

Umysł ludzki to koszmarna gra; zupełnie nieznana nam strefa i choć w wielu kwestiach przychodzi nam go używać to w gruncie rzeczy sami czasem nie wiemy na co go stać i co jeszcze wymyśli. Przychodzą czasem ogromne natłoki wszystkich myśli i zupełnie nie wiemy co może się zdarzyć, innym zaś razem układamy w głowie wszystko ze szwajcarską precyzją, a i wtedy nie możemy być pewni, że wszystko pójdzie po naszej myśli. Jadąc pociągiem, patrząc za okno i nawet nie wsłuchując się w muzykę, która leci w słuchawkach, raz po raz natchnie nas jakaś myśl, czasem robiąc coś zupełnie nieadekwatnego do kołującej myśli, zastanowimy się nad czymś co wydawało się nam zupełnie nie brane pod uwagę, a przez myśl wywołaną nie wiadomo skąd jednak staje się jedyną opcją do której dążymy i w mgnieniu oka wszystkie do tej pory zaplanowane biorą w łeb. Czasem jeden film, jedna sytuacja, jedna piosenka jest w stanie zmienić nasze postrzeganie na wiele spraw, nie mówię, że na zawsze, bo wiadomo, że będąc osobą w codzienności ostrożną, rzadko wybierzemy alternatywę natrafioną w tej jednej sekundzie. Skąd biorą się te wszystkie myśli i czy umysł po prostu przed czymś nas ostrzega, coś próbuje uświadomić w tych najmniej spodziewanych momentach?

antipathy

2011-01-09T23:19:00.000+01:00

Czasem choć chciałoby się lubić co po niektóre osoby zupełnie nie da się tego osiągnąć. W niektórych sytuacjach ogarniająca antypatia jest na tyle silna, że nie ważne jaka dana osoba jest, ale najbardziej liczy się to, że przy tym pierwszym spotkaniu nie zdobyła naszej sympatii. Ilekroć jest to zależne od nas samych, tak czasem zdarza się, że zupełnie nie mamy na to wpływu. To dość dziwne. Zupełnie jak miłość od pierwszego wejrzenia. Która istnieje.

nie widzę literek. nie piszę

dream / real world

2011-01-06T16:37:00.000+01:00

Gdy tylko sen zmorzy przychodzą do głowy cholernie odważne postanowienia i historie, które chciałoby się wcielić w życie. Pomimo tego tuż po przebudzeniu cała odwaga gdzieś znika. Ma się wtedy chęć zasnąć znów i sprostać postanowieniom w nierealnym świecie, który sami kreujemy. W śnie łakniemy by każde trudne słowo w nim wypowiedziane było jawą. Ale co z tymi snami, które już nie są tak idealne, mowa tu o fantazjach dość zbereźnych i niekoniecznie owianych ładnymi słowami - takie marzenia wcale nie wyglądałyby w realnym świecie przyzwoicie, wręcz skazałyby nas na życie gdzieś na skraju społeczeństwa. Mimo takich uprzedzeń, każdy z nas zawsze będzie miał fantazje i zachcianki, które mimo naszej tak wielkiej chęci na spełnienie, wcale nie są tak pożądane w naszych realiach.
Niech wiec żyją sobie gdzieś w naszej głowie i nie ujrzą światła dziennego.

Distance

2011-01-05T21:56:00.000+01:00

Podjąć trzeba temat bardzo ważny. Lubimy tęsknotę. Przede wszystkim ja ją lubię. Magią (choć to może nieodpowiednie słowo, ale jednak jedyne które przychodzi mi w tym momencie do głowy) jest czasem mieć bliskich daleko od siebie i choć chciałoby spędzać się z nimi całe dnie, to pewnie nie byliby już tak bliscy gdyby narazić nasze stosunki na codzienny natłok mniej czy bardziej banalnych spraw. Cały zgiełk codzienności oddala nas nadzwyczaj od ważnych nam ludzi, spraw i poglądów. Niby co dzień społeczeństwu towarzyszy to w życiu, a jednak zauważylibyśmy niektóre okoliczności tylko gdyby je stracić. Odległość jest też swego rodzaju stratą. Tracimy każdego dnia czas, który gdyby osoby bliskie były tuż tuż poświęcalibyśmy w większości im. Pragniemy by wszystko na czym nam zależy było na wyciągnięcie ręki, żeby osoby które darzymy uczuciem były nieopodal, ale jak wtedy by to wszystko wyglądało? Jak bardzo życie musiałoby ulec zmianie by pogodzić tyle różnych dróg ze sobą? Prawdopodobnie jest to najlepsza alternatywa z możliwych i gdyby tylko ją zmienić, życie przewróciłoby się do góry nogami. Od czasu do czasu jednak zastanawiająca jest myśl, czy to naprawdę miłość jeśli w większości musi opierać się na tęsknocie?

New Old year

2011-01-04T21:50:00.000+01:00

Nowy rok to gro podsumowań starego roku, jak i całego życia. 2010 był rokiem pełnym niezrozumiałych i nieoczekiwanych historii. Zapamiętany będzie jako jeden z najgorszych, ale i jako jeden z tych najpiękniejszych. Już nie odnosząc się do kilku miesięcy poczynając od czerwca, trzeba wziąć pod uwagę, że zapewne był to rok który jest godny zapamiętania nie tylko z uwagi na wydarzenia ale i emocje mu towarzyszące. W zasadzie przyznać muszę, że nie mam pojęcia co działo się przez cały luty marzec.. aż do czerwca. Gro imprez - to na pewno.
Niby tylko zmiana daty wpisywanej do terminarza, a jednak tak wiele nadziei z tym związanych. Wydaje nam się, że dzięki jedynce wpisanej na końcu daty, łatwiej zniesiemy rozczarowania i łatwiej będzie nam zmienić siebie czy to co nas drażni. W jakimś stopniu zapewne tak jest, nowe postanowienia i podsumowania bezapelacyjnie podnoszą nas na duchu i pozwalają uwierzyć w coś co jeszcze w grudniu było niemożliwe. Może to też wpływ zbliżającego się lata. Kto wie. Nigdy jednak nie przestanie zastanawiać mnie, dlaczego przez każdy inny miesiąc w roku zupełnie mniej mamy wiary w zmianę świata. Już pomijając to, chciałabym zauważyć, że ten rok będzie niesamowity. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale będzie. To jak z porankiem, kiedy po przebudzeniu od razu czujesz czy dzień będzie udany czy nie i choć nie masz pojęcia co naprawdę się zdarzy to czasem zwyczajnie czujesz tę magię i moc, która nie pozwoli by cokolwiek zaprzepaściło piękny dzień.

Merry Christmas

2010-12-24T21:03:00.001+01:00

Kiedyś wydawało mi się, że przygotowania świąteczne zajmują co najmniej tydzień, a trzy dni przed zaczyna się pieczenie wszystkich ciast, ciasteczek i ogarnianie całej spiżarni. Jednak teraz to prezenty wydają się tu być priorytetem. Jest to drażniące cholernie, że wszystko z czasem nabiera takiego materialnego obrotu, że każda firma szuka tylko okazji do jak najgorętszego promowania swoich ofert, a Święta Bożego Narodzenia wydają się być do tego idealne. Przygotowania o których mowa wcześniej, zajmują pół dnia i przy kolacji wigilijnej nawet nie czuć tego zmarnowania fizycznego, bo na co dzień bywa go więcej. Ostatnio także rozczarowało mnie zrozumienie jak wielka ilość ludzi nie lubi świat. Nie wiem czy stało się to modne czy po prostu wstydem jest wierzenie w magię tego dnia. To, że jesteśmy ateistami, wcale nie oznacza, że powinniśmy wyrzec się Wigilii, bo to piękny zwyczaj, piękny dzień. I wcale nie odnosi się on w gruncie rzeczy do wiary. Jest tylko potwornie miłym wspomnieniem i łącznikiem z dzieciństwem, które już za nami i czemu tak wyrzekamy się radości jaką daje strojenie choinki, pieczenie ciast czy łamanie się głupim opłatkiem. Choć to ostatnie chyba jest najbardziej durne i 'na odwal' w całym tym dniu.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia
i Szczęśliwego Nowego Roku
jak i udanego Sylwestra
oraz zdrowia na każdy dzień!
+
Ukłon w stronę ludzi, którzy wierzą w magię tego dnia
men

INFOrmation

2010-12-21T22:58:00.000+01:00

Zebrałam trochę materiałów i mam niezły plan, co do przyszłych kilku notek. Potrzebuję także założyć drugiego bloga na temat fotografii, mody i rysunku w połączeniu z dobrymi utworami muzycznymi i być może czymś tam jeszcze. Póki co plany są i pewnie wraz z nowym rokiem zostaną zrealizowane.

* Wszyscy czytający tego bloga zostaną poinformowani.

I miss ..

2010-12-20T20:46:00.000+01:00

Tęsknię czasem za ludźmi nic nieznaczącymi w gruncie rzeczy dla mnie. Za ludźmi napotkanymi w przelocie na wakacjach czy spotkanych na imprezie. Wspominam niektórych, którzy w jakiś sposób zranili, drażnili czy wprawiali w zakłopotanie. Ktokolwiek pojmie ludzki rozum i tyle nieracjonalnych emocji odkryje największą tajemnicę skrywaną przez świat.

friendship

2010-12-19T21:46:00.000+01:00

Zdarza się, że czasem aura dwóch osób nie odpowiada sobie nawzajem i nie da się tego zmienić bez względu na wszystko. Taa chciałam nawiązać, do ważnej dla mnie sprawy i osoby, która jak dziś to powiedziała, aż tak się o mnie martwi chwilami, że nawet nie wiedziała, że bardziej szkodzi aniżeli pomaga. Na czym więc polega przyjaźń jeśli nie na troszczeniu się o drugą osobę? Próbuję to rozgryźć od kilkunastu lat. Jednak doszłam tylko do jednego - że bez względu na to jak bardzo na kimś by zależało, nie jestem w stanie znieść narzucania mi niektórych rzeczy i próbowania zmienić pewnych moich poglądów. Nie da się wchodząc z buciorami w czyjeś życie pokazać mu co robi źle. To tylko szkodzi. A błędy są po to by je popełniać i by każdy uczył się na swoich, jeśli nie potrafi wywnioskować pewnych rzeczy z błędów innych. Sęk też w tym, że jeśli spotykają się tak odmienne charaktery (jak nasze) to trudno będzie kiedykolwiek pogodzić je ze sobą. Jednak nie jest to niewykonalne jeśli tylko pewna osoba będzie w stanie zrozumieć, że własna opinia i ocena sytuacji w których się znajdujemy jest częścią naszej nietykalnej egzystencji i przekracza barierę prywatności.

I'm good

2010-12-17T23:41:00.000+01:00

To śmieszne jak niepewnym można być wszystkiego co się robi. W gruncie rzeczy rzeczywiście nie wiemy gdzie wszystko nas poprowadzi i czy po drodze do obranego sobie celu coś się nie zmieni, jednak niektórzy idą danymi drogami nie zbaczając ani na moment. Nie robią tego, nie dlatego, że nie chcą, ale dlatego, że boją się, iż nie będą w stanie powrócić do tej głównej drogi. Ale czy to ma jakiś sens? To odpychanie wszystkiego i wszystkich w koło tylko dla tego dojścia do głównego punktu? A co jeśli po drodze stanie się coś co nie pozwoli nam na powrót do kochanego zawodu, osoby czy pasji? W prawdzie piękne jest określenie się i bycie pewnym czegoś w stu procentach. Niewiedza cholernie czasem potrafi dobić. Ale jakby to połączyć? To jest dopiero piękne - kroczyć obraną sobie drogą, zbaczając od czasu do czasu na inne ścieżki. Ścieżki które pozwolą nam uczynić swoje życie niezapomnianym przez innych. Bo przecież kiedyś będziemy żyć tylko w słowach innych, więc czy nie warto zawalczyć o to by mówili jakkolwiek ale by mówili i pamiętali?

People

2010-12-13T21:27:00.000+01:00

Tyle wrażeń. Przekomiczne.

Zauważyłam, że ludziom dużo łatwiej jest zwierzyć się obcym, że czasem nawet są w stanie okazać im więcej miłości i współczucia, aniżeli w stosunku do osób do których naprawdę to czują. Mimo tego, że tak się dzieje, jest bardzo łatwo to zjawisko wytłumaczyć. Zwyczajnie boimy się pokazać swoją prawdziwą twarz bliskim; bardziej licząc się z ich opiniami i uważając na wszelkie gesty czy słowa, rezygnujemy z okazania prawdziwych emocji. Boimy się bądź wstydzimy tego. To smutne. Niebywale smutne, że czasem obcy wiedzą o nas więcej niż osoby ważne dla nas, a mówimy im to wszystko wiedząc, że nie ujrzy to światła dziennego, że nikt się o tym nie dowie, bo nieznane persony nie mają pojęcia kim jesteśmy naprawdę.

Nie mogę wbić się w rytm pisania,
zdecydowanie lepiej idzie mi to bezpośrednio po imprezach.

then again

2010-12-08T00:49:00.000+01:00

Po raz kolejny czuję niesamowite podniecenie swoją obojętnością na kilka niegdyś ważnych osób, dla których teraz się nie liczę, a którzy siedzieli w mojej głowie nieustannie i nie wiadomo czemu. Albo i wiadomo - powód pewnie kryje się tam gdzie tak namieszali w moim zyciu. Pewnie jakiś czas będę tęskniła jeszcze za nimi. Pewnie i zawsze będę tęskniła. To jedyne uczucie którego nie da się pozbyć od tak. Ale na szczęście da się pozbyć uczucia, ze chce by się te chwile wróciły. Acz co mi po tym, ze wrócą? Jeśli wrócą dobre to i te złe, a czy jest sens przechodzenia znów przez to wszystko? Pytanie retoryczne, a jest coraz lepiej. Najważniejsze, ze coraz lepiej się bawię, nie zwazając czasem na prawdziwe uczucia, ale przez afirmowanie ich przeciwieństw zwyczajnie gdzieś znikły i dobrze jest jak jest. A kiedy skończy się ta wieczna zabawa? Pewnie tam gdzie zacznie się prawdziwe uczucie. To właśnie jest ważne.

stars

2010-12-06T01:47:00.000+01:00

Co do błędów? Ja nie mówię, ze zle jest popelnianie ich. To nas wiele uczy, to że są. I zycie choc prostrze byloby bez ich popelniania to na pewno nie ciekawsze. A ciekawość życia jest ważniejsza niż jego prostota i bezproblemowość.

true

2010-12-04T23:56:00.000+01:00

kurwa kurwa kurwa! Zupełnie już nie wiem skąd mi się bierze ta ufność do ludzi i to, że wydaje mi się, że skoro ktoś dla mnie wiele znaczy to i ja dla niego jestem cholernym wsparciem. Jestem zła, potwornie rozczarowana i chwilowo nie dochodzi do mnie fakt, że coś niezależnego zupełnie ode mnie mogło tak popsuć pewne kontakty. Czuję się podle, kiedy myślę, że mogłam wyobrażać sobie, że mój przyjazd cokolwiek może zmienić. To już nie ważne, bo nie ruszam się póki co na pomorskie. Potwornie za nim tęsknię, ale wiem też, że przeciwstawienie się niektórym faktom tylko zniszczy mój nastrój i magię kilku tygodni tam. Wiem, że powinnam spodziewać się tego, że w końcu niektóre osoby zupełnie zapomną o moim istnieniu, bądź zaczną życie niezależnie od moich decyzji i nie będą stali w miejscu. Jednakże nie dochodzi to do mnie, że powinnam wreszcie odpuścić. Chociaż jakby nie było już to zrobiłam, ale wciąż wydaje mi się, że ktoś będzie na każde skinienie mojego palca. Ale tak nie można żyć, nie można tak bawić się ludzkimi emocjami. Wiem wiem.. Dość tego, zostało mi tylko darować sobie coś czego i tak nie jestem pewna. Choć zresztą - czy ja wiem czy czuję żal? Chyba w gruncie rzeczy nie w tym rzecz, ale w tym, że lubię mieć ludzi na własność i choć brzydko to brzmi to taka jest prawda, że dzielenie się kimś nie wychodzi mi najlepiej, więc bierzcie sobie - ja odpuszczam.

fuck it

2010-12-03T23:40:00.000+01:00

Jak wielu ludzi jesteśmy w stanie zawodzić każdego dnia, by zacząć wreszcie czuć i rozumieć, że to błąd?

I need your love

2010-12-03T10:30:00.000+01:00

Czasem (tak jak na przykład teraz) odnoszę dziwne wrażenie, że jeśli podejmę złą decyzję to wszystko stracę. Wiem, że dla większości nie ma to znaczenia, ale wiem też, że moje życie może 'to' bezapelacyjnie zmienić. Nie raz to czułam. Widać jednak, że często podejmowałam te błędne decyzje i nie zmieniało się nic, nie zmieniało na lepsze czy gorsze, ale istniało w swojej obojętności w stosunku do decyzji które powinniśmy podjąć, a z obawy przed rozczarowaniem woleliśmy nie robić nic. W te wakacje zrobiłam coś co mnie zmieniło, zmieniło moje postrzeganie na całą tą sytuację, ale z drugiej strony nie zmieniło nic. Wciąż zwlekam i to wcale nie pomaga. Nie pomaga w tym by przestać o kimś myśleć, ale czasem dzieje się tak, że ten stan się pogłębia. Pogłębia się moja ochota na zrozumienie kilku spraw. Chwilę później jednak mija. Mija bo nie rozumiem co mogą zmienić poszczególne decyzje. Powiedziałam sobie, że mam podejmować się tego o czym marzę, powiedziałam, że będę kończyła wszystko bez możliwości powrotu, ale chyba nigdy nie nauczę się tego. Nie widzę powodów by zamykać za sobą wszystkie drzwi, a jedynym który istnieje jest to, że przecież 'obiecałam to sobie'. Ale to za mało, bo wciąż nie wiem czy to tylko przyzwyczajenie czy coś nad wyraz prawdziwego. Coś czego nigdy więcej mogę nie dostać. Dlatego wolę nie dopowiedzieć czegoś by w razie zrozumienia, tego jak bardzo mi zależy, wrócić..

Old 2

2010-12-02T22:01:00.000+01:00

Są chwile kiedy, z powodu wielu problemów chcemy znów choć na moment stać się dziećmi. Są też chwile kiedy mimo tylu problemów stajemy się dziećmi, choć na tą jedną ważną dla nas chwilę.

Ostatnio wiele się dzieje w moim życiu, nie tyle wiele pod względem imprez czy jakiegokolwiek innego fizycznego zamieszania, ale towarzyszy mi swego rodzaju wulkan emocji, których niełatwo się pozbyć od tak. Zazwyczaj przychodzi mi myśleć, że wszystko wokół jest potwornie banalne, że miłość otaczająca nas powinna być spełniona albo zwyczajnie jej nie ma, albo, że powinniśmy iść za głosem serca mimo wszystko. Coś w tym jest bez wątpienia. Jednak moja chora osobowość boi się podjąć wyzwanie jakie właśnie przed nią stoi. Nie chodzi o to, że nie chcę się ustatkować, bo swoją drogą gdzieś w głębi serca potwornie o tym marzę, ale chodzi bardziej o to, że nie czuję się na tyle dojrzała psychicznie by sprostać temu wyzwaniu. Pragnę poznawać. Nie wiem jak długo jeszcze. Może potrwa to tydzień, może lata - kiedy wreszcie zrozumiem na czym życie naprawdę się opiera, ale póki co - carpe diem. Stety bądź nie..

i nie myślę o tym czy mi zależy czy nie, ale swoją decyzję opieram na tym, że 'zawsze dobrze się z wami bawiłam'

Corinne Day

2010-11-23T13:28:00.000+01:00

Wczorajszej nocy odkryłam swoją inspirację, jest nią Corinne Day, która w 1990 roku odkryła nietuzinkowość i talent Kate Moss jako jej pierwsza fotografka. Nocą przeczytałam o niej w magazynie K Mag. W prawdzie nie ma tam z nią wywiadu (z uwagi na jej śmierć w 2009), acz jest podsumowanie jej kariery i początków lansowania Moss, jednak natchnęło mnie, że modelek nie traktowała jako plastikowe wieszaki czy posągi służące jej tylko do zrobienia dobrego ujęcia, a fotografowała ich rzeczywistość i jak sama mawiała - intymność. Po zdjęciach 14letniej Kate, powstały opinie owiane chłodem, jednak to jej nie zraziło i trwała w fotografii nadal. Krytycy zarzucali jej lansowanie anoreksji i narkomanii, jednak ona sama tłumaczyła - "Fotografia zbliża się jak to tylko możliwe do realnego życia, pokazując nam rzeczy, których normalnie nie widzimy. Są to najintymniejsze momenty z życia ludzi, a czasem intymność bywa smutna"

Change in me

2010-11-22T21:08:00.000+01:00

Miałam problemy. Tak, wciąż je mam, ale tych kilka dni dało do zrozumienia przede wszystkim to jak bardzo pragnę by kilka osób i chwil wróciło/zostało. Zazwyczaj ludzie postanawiają sobie różne rzeczy na nowy rok, ale co z tego skoro nim minie kilka tygodni już nawet nie pamiętają o co tak chcieli się starać? Moje postanowienie będzie tym razem 'przed noworoczne'. Mam niewiele czasu, dlatego trzeba zacisnąć pasa i postarać się o ponowne względy kilku ważnych dla mnie osób, osób które były i nadal są przyjaciółmi, mimo braku pieprzonego czasu. To za czym teraz tak tęsknię to chwile o których kilka lat temu nawet nie myślałam. Jednak teraz są. Są ważne!

addictions

2010-11-17T12:31:00.000+01:00

Ponoć sny odzwierciedlają nasze pragnienia bądź mówią o strachu przed czymś. Tak chyba też jest, bynajmniej w dużej mierze. Coś tu nie gra, świat się zbyt zmienił, otaczające nas rzeczy nie są już takie jak kiedyś, są udoskonalane, jednak podczas melancholii mnie ich zmiana wcale nie zachwyca, a nowe odkrycia tylko dołują.
Oglądałam nocą doskonały film "w mrokach nocy" bodaj. W każdym razie pozwalał on zrozumieć, że nigdy nie wyjdziemy z nałogu, czy też z traumy, jeśli tylko nie upadniemy na samo dno, jeśli nie dostrzeżemy czegoś okrutnego w tym od czego się uzależniliśmy. Potwornie dobry przekaz filmu. Obejrzenie tego filmu dało mi nie tyle, że zrozumiałam jak to wszystko działa, bo i bez niego kusiłam się na takie myśli, jednak pokazał on, że od rozpoczęcia biegu na sam dół dzieli nas długa i monotonna droga.

Secret

2010-11-15T00:04:00.001+01:00

Czasem nie wiem co jest w stanie podkusić mnie, by odezwać się do osób z którymi już nie mam kontaktu i z którymi rozstałam się w niezgodzie. Owszem nie powinno czuć się urazy, jednak jestem człowiekiem, a przy tym kobietą odczuwającą niezależnie od wszystkiego silne emocje (czasem też dość skrajnie silne) dlatego nie będę wypierała się swego braku rozczarowania na co poniektórych jak i rozczarowania na samej sobie. Momentami chciałoby się wszystko co było zapomnieć, ale co z tego jeśli wspomnienia są tak ważne i mimo chęci wyrzucenia ich z pamięci chcemy je gdzieś w głowie kolekcjonować.
Od kilku dni zastanawia mnie również inny powszechnie widziany problem. Niektórzy używają powiedzenia 'jeśli nie ma cię w internecie - nie istniejesz'. Chciałabym nawiązać do tego cytatu, jednak nie z perspektywy kontaktów sieciowych ale zastosowanie swoje odnosi to poniekąd w życiu realnym. Konkretniej chodzi o to, iż jeśli nikt nie wie o niektórych rzeczach tylko ty sam, to w gruncie rzeczy wydają się one nie istnieć. Natomiast kiedy tylko wyjawiasz jakiś swój sekret choćby jednej osobie zaczyna on żyć swoim życiem i zaczyna istnieć. Bo przecież jeśli coś się wydarzyło to jeśli zupełnie nikt o tym nie wie to z globalnego punktu widzenia ta rzeczy czy sytuacja nie miała miejsca. Wiem wiem, filozofia czy inne aspekty życia nie twierdzą wcale, że jeśli czegoś nie widzimy czy nie możemy dotknąć to tego nie ma, ale w życiu towarzyskim właśnie tak wydaje się być.

Music

2010-11-11T16:51:00.000+01:00

Jutro kolejna edycja imprez pod tytułem FAKE PARTY, impreza oczywiście odbędzie się w słynnym rondzie sztuki w Katowicach. W czerwcu była to impreza tak wspaniała, że szlag mnie trafia, iż w tą sobotę wpieprzyła mi się szkoła w rozkład zajęć i nie da rady uczestniczyć w kolejnej tak fenomenalnej bibie związanej z muzyką elektro. Wczoraj także był Mayday w spodku, jednak to jakoś mnie nie zachwyca muzycznie. W każdym razie wydawać by się mogło także, że pomarańcza też nie jest klubem w moim guście - no i rzeczywiście niewiele moje zdanie uległo zmianie po wczorajszym odwiedzeniu tego klubu. Takie muzyczne tematy, gdyż jakoś brak chęci na mówienie o czymkolwiek głębszym.

Student academic

2010-11-08T13:39:00.000+01:00

Nie obchodzi mnie zupełnie to czy ten blog przynosi jakiekolwiek korzyści dla życia czy też tego nie robi. Zupełnie to olewam, ale lubię go, lubię z tego powodu, że mogę sobie w każdej chwili przypomnieć chwile które minęły i uczucia które w danych momentach mi towarzyszyły.

Od piątku do niedzieli siedziałam w Cieszyńskim akademiku, gdzie impreza zaczynała się od samego otwarcia oczu do momentu w którym naprawdę nie ma się już siły podnieść butelki z czymkolwiek do ust. Cieszyn według mojej opinii jest dość miłym miastem, acz również bardzo charakterystycznym. Ciągły dostęp do marihuany czyni z niego niebywale tolerancyjne miasto na ten środek. Umila to czas potwornie. Jednak mieszkanie w akademiku wydało mi się bardzo trudne i związane z codziennymi imprezami i syfem. Oczywiście, że mieszkanie w takim miejscu musi być fenomenalne wręcz, aczkolwiek na dłuższą metę wydaje się to dość męczące i trudne. Sama nie wiem czy udałoby mi się bez żadnych ekscesów tolerować ciągłe wizyty moich rówieśników i wrzaski o piątej rano po udanej imprezie. Ale czy tak czy inaczej - przekonam się już niebawem jak to naprawdę wygląda studenckie życie.

Time

2010-11-04T15:07:00.000+01:00

Ciężko czasem stwierdzić, czy nam na kimś zależy. Wydawać by się mogło, że kilka spraw mamy już za sobą, że chwile spędzone z danym mężczyzną/kobietą są tylko mile wspominaną przeszłością. Czasem jednak z dnia na dzień uświadamiamy sobie, że to co minęło ma dużo większy wpływ na nas samych aniżeli nam się to wydawało. Kiedyś ktoś zranił, zranił tak, że wydawać by się mogło, że nigdy nie będziemy chcieli spojrzeć mu już w oczy, bo zbyt będzie to bolało. A tu nagle ktoś po dłuższym już czasie mówi tylko 'nie warto rozpamiętywać tego co było i co bolało'. W istocie są to mądre słowa, ale są one mądre tylko z perspektywy osoby trzeciej, bo będąca persona na której te silne emocje odbiły swoje piętno wcale nie pogodzi się tak prędko z nieprzewidzianą porażką. A nawet jeśli ktoś wybaczy, to czy jest to racjonalne? Ludzie się zmieniają i owszem, ale nie na tyle by zapomnieć tak negatywne fiasko. Natomiast czas robi nas w konia dając zapomnieć jak silny był ból i pamięta tylko, że 'jakiś tam sobie był'. Ale nasilenie tego bólu jest istotne, jednak nie z perspektywy minionych miesięcy czy lat.
Czas robi z nas zwyczajnych idiotów

Disappointment

2010-11-03T22:48:00.000+01:00

Często wydaje nam się, że ludzie o nas zapominają, czy że nic dla nich nie znaczymy. W ważne dla nas dni nawet nie raczą się odezwać, ani nawet idąc z niezupełnie zadowalającym duchem czasu nie zadzwonią czy nie napiszą znaczącego dla nas smsa bądź maila. Tak, cholernie często wydaje nam się, że ktoś nie pamięta o naszych urodzinach czy zwyczajnie nie pomyślał o tym by zaprosić nas na wielką imprezę. Jednak ile razy zdarza się, że to nam wypada z głowy coś istotnego dla bliskich? Ile dat urodzin rówieśników pamiętamy? Czepiamy się, że ludzie nie mają dla nas czasu w niektóre dni, a sami też nie zawsze go znajdujemy. Aczkolwiek po jakichś nieprzyjemnych sytuacjach wrzucamy ludzi do jednego wora, zapominając, że my sami nie raz zachowaliśmy się nieodpowiednio i nie raz kogoś ranimy..
Obłudnicy z nas

Generation

2010-10-29T11:41:00.000+02:00

Dawno nie byłam tak zmęczona, ale nie zmęczona z fizycznego wycieńczenia acz z psychicznego dołowania i pesymizmu z jakim ktoś podchodzi do otaczającego świata. Rozumiem, że kiedy jest się już osobą w podeszłym wieku (cokolwiek to znaczy) to ma się jakieś swoje dziwne i smutne podejście do świata, bo wiele się przeszło. Wiadomo też, że niektóre historyczne fakty jak np II wojna odbiły na ludziach swoje nieodwracalne piętno. Jednak to, że każdym słowem neguje się zachowanie społeczności i wszystkich wielce wrzuca do jednego wora nie jest jak na mój rozum normalne nawet po przeżyciu jakiejś tragedii. Nie chodzi mi tu o wielkie wrzucanie nazistom czy ludziom sprawiającym innym krzywdę, ale o krytykowanie najdrobniejszych zachowań jak zła jazda samochodem czy przypadkowe wpadnięcie na kogoś. Jedyne co dziś dobrego usłyszałam to historia o pewnym starszym panu. Takiego podirytowania w jakim teraz jestem nie da się w ciągu kilku minut opanować. Chciałabym oczywiście przebywać z bliskimi mi ale starszymi wiele osobami jednak zupełnie nie potrafię nie irytować się podczas takich spotkań i nie chodzi o różnicę zdań, bo zważając, że dzielą nas jedno czy dwa pokolenia różnice są nieuniknione, jednak ten pesymizm.. To nie daje mi spokoju.

I believe in wonders

2010-10-27T18:54:00.000+02:00

Coś się stało. Bez dwóch zdań jest to jakiś przełom w moim zyciu. Nie jest to jednak spowodowane jakimś głupawym wydarzeniem, które jakiś czas temu przyprawiały mnie o dreszcze. Jest to niebywała wiara w swoje możliwości i choć wiem, że będzie trudno to wiem też, że nikt nie chce słuchać ani być świadkiem mego płaczu. Tak to już jest, że ludzie z reguły wolą optymizm aniżeli melancholię. I tym razem ja coś udowodnię, co najważniejsze udowodnię to sobie ale też i opinie innych nie będą obojętne. Ale trochę jeszcze zaczekacie. Wszystko musi potrwać. Kształcenie swego charakteru dzięki któremu można osiągnąć cel nie potrwa dzień ani dwa, może potrwać nawet lata, ale z czasem coś się stanie. Zobaczycie!

TramJam

2010-10-24T19:46:00.000+02:00

Wczorajszy koncert pod tytułem TramJam, uwazam za udany, ale i bez szału. Bez porównania jednak Tram Party jako imprezy są lepsze!

Popaprało się też przez mój długi język, ale to już bez znaczenia w gruncie rzeczy, bo co miało się skończyć - skończyło się kilka tygodni temu. Czas wreszcie to sobie darować, a nie obarczać osoby wazne dla nas jakimiś naszymi urojonymi chęciami czy uczuciami, które spełnienia w zyciu raczej i tak nie będą miały.

Old

2010-10-20T19:30:00.000+02:00

Przyszło mi przypomnieć sobie kilka ważnych kiedyś rzeczy i w związku z tym, wpis z października 2008.

"chodź tu.
poradź coś!

choć czasem bezradny,
zatracony w swoich detalicznych koszmarach,
na opak mnie,
na opak sobie
i wszelkim dziwactwom świata,
chowasz się,
wyzywając każdego usiłującego ci to uświadomić
chrzanisz!
chrzanisz mówiąc - kłamałem
bo czasem tak jest,
że zbyt późno przychodzi zrozumieć
jak szczerze to mówiłeś,
choć nieumiejętność okazywania tego
przez ciebie
przeze mnie
zniszczyła coś kiedyś wydające się wszystkim

teraz mijasz.
już nie krzyczę - wołając cię w niebogłosy
spuszczasz głowę.
a ja spoglądając się z uśmiechem
pamiętam jak wielki skarb miałam
choć nie ma już nic
prócz twej niechęci do mojej osoby

jednak ja:
ja, nie chcę Cię już dłużej nienawidzieć . . ."

integration on Saturday

2010-10-16T20:55:00.000+02:00

Była dziś integracja. Z początku zupełnie nie miałam ochoty na nią iść, ale nauczyła mnie ma niechęć korzystać czasem z tego na co nie mam ochoty. To ważne, ważne jest to, ze choć czasem pomyślę i opowiem o chwilach ktore nie daja o sobie zapomniec, to zmuszam się do pozbycia się mej alienacji która ostatnio stała sięcholernie głęboka. To minie. Wiem to.

Don't worry

2010-10-13T20:52:00.000+02:00

Zbyt często dzieje się tak, ze zbyt późno dostrzegamy czego naprawdę nam brak i co powinniśmy byli pielęgnować gdy jeszcze to mieliśmy. Zdecydowanie zbyt często się tak dzieje.. Bo choć wiele cytatów mądrych ludzi mówi nam, ze nigdy nie jest za późno, to jednak czasem zwyczajnie jest. Racją jest to, ze zawsze jesteśmy w stanie coś naprawić, jednak nie zawsze się da. Ale nie smucę się, bo poniewaz kilka ważnych rzeczy, osób i chwil minęło to staram się pielęgnować to co mam teraz i to co jest ważne.

Piana party

2010-10-10T13:52:00.000+02:00

Jestem wyczerpana. Wczorajsza piana party okazała się niezłą imprezą, acz w głowie szumi niesamowicie. Samo naciskanie klawiszy na klawiaturze doprowadza do tego, że wydaje mi się jakbym stukała na maszynie do pisania. Za głośno. Nawet cisza jest w tym momencie zdecydowanie za głośna. A mój zołądek? taa, i on nie czuje się najlepiej.

I właśnie dla tego momentu gdy budzę się rano z ogromnym kacem czy to moralnym czy też nie, nie lubię chodzić na imprezy.

Przeprowadziłam wczoraj nocą, niebywale mądrą dyskusję z pewnym dzentelmenem, ktorego ani imienia ani twarzy nie pamietam, ale to zupelnie nieistotne bo pamietac będę i tak samą rozmowę anizeli jego gesty czy strój. Ślę jednak gorące pozdrowienia dla niego.

No i nie mozna też zapominać o naszej dziewietnastoletniej solenizantce! Kaś Ty wiesz, ze zyczymy Ci wszyscy spełnienia każdego Twojego marzenia i spełnienia i na studiach i w miłości! Co tu duzo mówić - LOVE mała!

to nie był mądry wpis.

Photography

2010-10-03T22:46:00.001+02:00

Na miarę XXI wieku fotografia stała się czymś tak popularnym, ze zatraciła gdzieś całą swoją magię. Jednak mimo wielu fotografów wydaje się być naprawdę niewielu podchodzących do tego z większym zafascynowaniem czy powagą. Fotografia w dużej mierze jest rzeczywiście zabawą. Acz dzisiejszego dnia po raz pierwszy naprawdę zaczęłam rozumieć, ze mimo dobrych technik i obeznania aparatu nie jesteśmy w stanie stworzyć zdjęcia bez pasji, tak samo jak i mając chęć i talent jednak bez poznania opcji w aparatach fotografia nie odda nam dokładnie tego co chcemy nią przekazać.

To niebywale piękne, że wazne dla nas chwile mozna utrwalić na zdjęciach. Ale tu nie chodzi tylko o rejestrację miłego wydarzenia. Tu wydaje się liczyć coś bardziej magicznego.

Z dnia na dzień coraz to bardziej kocham fotografowanie i choć wiem, ze juz nie raz odbiegałam daleko od wytyczonego sobie celu, to tym razem chcę dotrwać do końca z jak największą wiedzą. Realizować i pochłaniać wszystko co pragnę jednocześnie zostawiając sobie pole do dalszego poznawania.

Fake your love

2010-10-01T13:39:00.000+02:00

Jesteśmy już tak skonstuowani, że pragnienie miłości jest zupełnie od nas niezalezne. Całe zycie szukamy odpowiedniej osoby by poświęcić jej resztę swojej egzystencji, bądź by ją poczuć choć przez chwilę, z powodu naszych róznych podejść do zycia. A co jeśli na tej drodze nie zatrzymamy się w odpowiedni momencie bo zawsze będzie nam za mało, aż w końcu zostaniemy tylko we własnym towarzystwie? A co jeśli spotkamy tę miłość? Przecież zycie składa się z groma poszukiwań, jednak gdy już coś zwyczajnie odnajdujemy zazwyczaj nie jest takie jakim nam się wydawało. To wszystko zbyt się wyklucza.

Wcale nie jest powiedziane, że dając coś w zamian coś dostaniesz

You

2010-09-29T13:49:00.000+02:00

To bez sensu. Starać się być znów tym kim było się jakiś czas temu. Przecież dobrze wiemy, że ludzie się zmieniają, a swojej zmiany nie chcemy przyjąć z podniesioną głową. Czas po prostu pogodzić się z tym, ze kilka sytuacji na które nie mieliśmy większego wpływu nas zmieniło. Po prostu nie jesteśmy już tymi samymi osobami, nie ma co ukrywać. I choć chciałoby się wrócić do okresu kiedy na imprezach dobrze się bawiliśmy i czuliśmy się wspaniale wygłupiając przed wszystkimi to już nas to nie kręci i tyle. Denerwujące niebywale jest jednak to, że nikt naszej zmiany także nie chce przyjąć do siebie. I zostajemy z tym sami.

work

2010-09-28T14:40:00.000+02:00

Chwilowo zająć się muszę poszukiwaniami pracy, ogarnięciem szkoły i zaplanowaniem zdjęć na zaliczenia.

Niebawem się odezwę.

Let's party!

2010-09-25T14:04:00.000+02:00

To miała być kolejna z tych świetnych imprez, najpierw plener, później rondo i domóweczka na zakończenie całej imprezowej nocy. Plener z 'dziećmi' przyjemny, naprawde mili chłopcy. Impreza w rondzie niespodziewanie dobra, ale oczywiście nie wystarczyło mi poznanie pięknego homoseksualisty i niebywale pragnęłam iść na tą nieszczęsną domówkę. W gruncie rzeczy nie było tak najgorzej. Do czasu.. Bo dowalanie się, ze na domówce ktoś zrobił sobię kanapkę jest dla mojej osoby szczytem chamstwa i zupełnego braku doświadczenia domówkowego. No co by tu wiele pisać, powrót na bosaka tez nie był zbyt fascynujący, acz emocjonujący na pewno. Nie zebym chciała obrazać jakichś ludzi będących na tej imprezie, jednak zachowanie kilku osób naprawdę przyprawiło mnie o nieziemską chęć pobicia kogoś. Ah darujmy, nie było to zbyt godne zakończenie pięknego humoru.

Crazy day

2010-09-23T15:55:00.000+02:00

To była jedna z tych imprez gdzie zalować mozna wyłącznie tego, ze juz dobiegła końca.

Co jednak najważniejsze moje przypuszczenia, które nie dawały mi spokoju zostały w wielkiej mierze już rozwiązane i choć chciałam spotkania to był to efekt wyłącznie upojenia alkoholowego, bo po przebudzeniu mam to zupełnie gdzieś czy jesteś czy tez nie.

A co do całokształtu imprezy opisać nie da się jej w kilku słowach choć alkohol, herbata, majtki, tańce i basen przybliżają całość niebywale.

Oby więcej takich bali!

A ja pytam: gdzie są moje majty?!

Party party party part. 2

2010-09-22T16:09:00.000+02:00

Nadszedł czas na powrót do imprez i choć moja abstynencja imprezowa nie trwała nawet dwóch tygodni to trochę sobie odpoczełam. W gruncie rzeczy najchętniej poszłabym dziś do kina na jakiś naprawdę dobry film, jednak spotkanie byłej licealnej klasy zawsze jest wspaniałe i choćby nastawienie do tej biby było niewiarygodnie złe to po godzinie zawsze wszystko się zmienia!

domówka wiec.

tylko powstaje jeden mały problem: jak tam w ogóle dojechać?

umieraj stąd

ugly

2010-09-21T23:18:00.000+02:00

To robi się nudne i męczące, od jakiegoś czasu przypisywać kazde swoje przygnębienie temu co przeciez nie powinno mieć już znaczenia i co zapewne w większości tylko przez afirmacje tego wciąz psuje mi humor. Czas chyba jest odpowiedni do tego aby pozbierać wszystkie rozsypane puzzle swojej tożsamości i poskładać je do kupy, by znów się odnaleźć. Niektóre rzeczy wydawać by się mogły, ze zwyczajnie są śmieszne albo bez znaczenia, ale czasem te najdrobniejsze rzeczy, maleńskie szczegóły robią wodę z mózgu przypominając jakąś chorą chwilę, której nie chce się wcale pamiętać.

Widząc w autobusie parę nastolatków, obejmujących się i patrzących sobie w oczy z głębokim zafascynowaniem niebywale mnie mdli, a jeśli jest to para w której jedna z osób jest pod wpływem jakichkolwiek środków odurzających, a ta druga się nią opiekuje mając nadzieję, ze jutro będą się wspaniale kochali mimo jego dzisiejszych wyzwisk mdli mnie jeszcze bardziej. Jednak bardziej niż uczucia mdłości obawiam się, ze chłopak którego kocha dziewczyna jadąca w autobusie wcale się nie zmieni i tylko zniszczy jej życie i marzenia na szczęście i wspaniałą, wiecznie trwajacą miłość. Być moze jest głupotą przejmowanie się nieszczęściem innych, ale tak właśnie czuję się jadąc autobusem i widząc dziewczynę zatracającą się w miłości do nieodpowiedniej osoby.

'Everything is playing"

2010-09-19T18:59:00.000+02:00

Załozylam tego bloga z myślą opisania uczucia jakie czułam kilka miesięcy temu, chciałam w pełni poświęcić go komuś kogo darzyłam niesamowitym zaufaniem. Jednak pomyliłam się i coś co było zniknęło z dnia na dzień, ale juz po raz pierwszy powiedzieć muszę, ze nie jest mi przykro, ze tak wszystko się ułozyło. Miało to w sobie pewnie jakiś głębszy sens, bo musiało jakiś mieć skoro tak było pięknie i zepsuło się przez zwyczajne 'nic'. Przyznać się muszę, że chyba nie umiałabym z czystym sercem nawet tego ciągnąć, nie zważając już na wszelkie oczywiste czynniki. Nie ważne zresztą - o tym wszystkim już pisałam. Chciałam tylko dodać, ze zwyczajnie tak musiało widocznie być, a ja od dziś w pełni świadomie widzę wszystkie otaczające mnie rzeczy i osoby i choć nie zawsze wiążę z niektórymi sytuacjami dalsze plany to miło jest poznać nowe miłe osoby. Zbyt mało to skomplikowane by pisać tu tak oczywiście.

Dodać muszę, ze fotografia kręci mnie kręci. Zaliczenia niebawem, choć rok dopiero się zaczął. Jest plan jak wykonać pewien z pozoru mało interesujący projekt. Oby doszło w pełni do pięknej odsłony mych trzech idealnych i na razie niezrealizowanych zdjęć.

Wszystko gra

skarbie

School

2010-09-18T17:36:00.001+02:00

Jestem nieprzytomna

styrana

i tylko światło widzialne i niewidzialne po głowie mi chodzi

i drukarki.

Fizyka, za dużo fizyki

i informatyki.

Dwa okropne przedmioty,

a są etapem dążenia

do tego co pragnę w zyciu robić.

ma sa kra

- a ty dlaczego tu jesteś?

- bo nie widzę siebie w zadnym innym zawodzie anizeli fotografia.

Były to słowa pewnej damy, urodziwej damy. Wydawała mi się inteligentną osobą, już z samego spojrzenia wizualnego, jednak po wypowiedzianej przez nią odpowiedzi na zadane pytanie profesora stwierdzić muszę, ze choć to wspaniałe być tak czemuś oddanym to z drugiej strony to cholernie płytknie i smutne nie mieć w zyciu innych wyborów.

Summer holiday

2010-09-17T11:41:00.000+02:00

Wakacje dobiegają końca i choć to juz połowa września, wcale nie skończyły się dawno temu. Dopiero jutrzejszego dnia gdy wyciągnę swój pierwszy elementarz nowego rozdziału, poczuję jak szybko zmienia się świat.. Nieubłaganie szybko odchodza dni dla nas wazne, dni na które kazde z nas czekało jak osiemnastka, pierwszy pocałunek czy wakacje. Być moze za szybko wszystko mija, nie daje nam się nasycić pięknymi chwilami, a mimo to urok ma to w sobie, wspomnienie o przezytej randce czy pięknie wspominanej imprezy urodzinowej czy pamiętnych świąt.
Choć wakacje przeważnie trwają te dwa miesiące to choć moje trwają już cztery to ostatni miesiąc pozwolił mi zrozumieć co w zyciu powinno być priorytetem i, że to nie impreza i poznany na niej chłopak ale, ze to coś dużo bardziej istotnego rządzi naszym szczęściem. Coś co właśnie przez swą zwykłość nie jest przez większość z nas dostrzegane.

Z tego miejsca chciałam życzyć mojemu najlepszemu przyjacielowi, Bartkowi wszystkiego co najlepsze. Spełnienia wszystkich marzeń nawet tych z pozoru wydających się nie doczekać spełnienia; byśmy w przyszłych latach naszej znajomości nigdy się od siebie nie odwrócili i choć czasem potrafimy sobie dopiec to by zawsze było tak dobrze. Byśmy zawsze mogli powiedzieć sobie prawdę, nawet tę przykrą wiedząc, że nie zepsuje to niczego. Chciałam też życzyć wspaniałej imprezy na której niestety nie mogę być, a musisz wiedzieć, że potwornie chciałam. No i byś znalazł wspaniałą pracę, studia i wszystko co w zyciu jest wazne. I oczywiście nie przejmuj się, ze to dwa a nie jeden stoi jako pierwsza liczba wieku, bo pamiętaj, ze razem zawsze będziemy dzieciakami i nie pozbędziemy się tego z siebie nigdy.

Kocham Cię z całego serca

Show or my private life ?

2010-09-15T14:03:00.000+02:00

Opisywać teraz moje zycie prywatne byłoby jednym wielkim błędem chyba, gdyz zwyczajnie nic a nic się nie dzieje i to z wyłącznie mojego wyboru, gdyż imprezy odstawiając na późniejszy plan muszę wiązać się z wkraczającą monotonią w moje życie. Choć nawet mi to nie przeszkadza. Oglądanie dobrych filmów czy słuchanie ulubionej muzyki i czytanie książek z kubkiem gorącej czekolady w ręku jest cholernie przyjemne. Wiadomo, iż nie na długi czas, ale me lenistwo dopiero co się zaczęło.

Nie mam nawet chęci widzieć ludzi. Niebywale dziwne, bo zawsze to lubiłam. Będąc z daleka tak tęskniłam za wszystkim tu, a teraz zwyczajnie tu będąc potrzebuję odpoczynku od otaczajacego zgiełku i wspomnień.

A w przyszłym tygodniu zauważam, iż będzie koncert Myslovitz na których koncercie ostatnio byłam w gimnazjum ; o

Chcicałabym jednak poruszyć jeden z wazniejszych tematów naszej egzystencji.

love love love

Będąc z kimś niedługi czas ale intensywny przywiązujemy się do niego. Poźniej coś się psuje z jakiegoś błahego powodu albo i zupełnie bez niego. Wściekłość zostaje, że coś nie zostało zakończone. Po kilku miesiącach zupełnego nieinteresowania się drugą osobą zaczynamy znów za nią tęsknić. To głupie. Głupie nie dla samej tęsknoty i z powodu ludzkiej naiwności, że tęskni się za kimś kto ma nas gdzieś i kto zranił jednym czy dwoma słowami. Ale głupota dlatego, ze po tych kilku miesiacach zwyczajnie już nie pamiętamy dotyku, uśmiechu i tym podobnych bzdetów. Uświadamiamy sobie, ze tęsknimy za czymś o czym nie mamy już zielonego pojęcia. Nie pamiętemy tego, więc za czym właściwie tęsknimy?

Are we ready for new love?

Fun and soul

2010-09-12T19:11:00.000+02:00

Wczorajsza impreza muzycznie była w porządku, jednak nie było to to samo co czerwcowy fejk oczywiście. Lecz na przyszły electroclash mam chęć juz zawitać, właśnie dla muzycznej części całego balu.

Co do opowiadania to chyba nic nie ma, gdyz była to jednak jedna z tych spokojniej zachowanych party w moim wykonaniu.

Szczycić się nie ma co, ze zawsze zrobię coś godnego zapamiętania, acz dzisiejszego ranka pierwszy raz słowa mamy nie przyprawiły mnie o zdenerwowanie, a jednak dały do zrozumienia, ze siedem imprez w tygodniu jest znaczną przesadą. Przez to rozumieć trzeba, ze cos wypadałoby jednak zmienić w swoim postępowaniu, by nie tylko szaleć i mieć wspomnienia, które przez ilość alkoholu w organiźmie są często niezapamiętane.

Póki co za tydzień studium, którego dziwnie się obawiam.

ELECTRO

2010-09-11T11:54:00.001+02:00

Trzy miesiące temu nawet bym nie pomyślała, że kręcić mnie mogą imprezy elektro, jednak Fejk pokazał wyśmienicie na co go stać i trwać będę w dobrze zachowanych electro party!

Impreza na dziś:

I can stop it

2010-09-10T13:30:00.000+02:00

Nie tęsknię juz.
Było minęło? Zobaczyłam Cię. Zobaczyłam jak bardzo nie ma już tego co było. Niezaleznie od tego jak kiedyś było ważne, teraz zwyczajnie nic już nie istnieje. Nie znamy się już. Zresztą stwierdzić trzeba, że chyba nie znaliśmy nigdy. Przy sobie byliśmy kimś innym, pewnie z uwagi na to wielkie zauroczenie sobą. Jednak to nie byliśmy my. Choć lepsi - to nie my. Teraz wszystko się uwalnia - cali my.
Wracać do tego będę. Do wszystkich miłych chwil wracam, bo jak już mówiłam - nie wolno przejmować się tym, że coś minęło ale powinniśmy cieszyć się tym, ze coś pięknego nas spotkało.

W moich słowach słoma czai się
nie znaczą nic
Jeśli szukasz sensu prawdy ich
zawiedziesz się
a może zmienić zasady gry
chcesz słyszeć słowa
to sam je sobie wymyśl!

Hey - Teksański

last night

2010-09-08T13:33:00.000+02:00

Wariackie się ostatnio dzieją rzeczy, poczynając od piątku i póki co nie kończąc..

Jednak dość tych szaleństw mam póki co, uświadamiając sobie, ze szukam czegoś zupełnie innego niż to w czym obecnie tkwię.

Nieustannie się bawię, weekendowe imprezy przyprawiają mnie o śmiech, a czasem zdarzy się, że wywołują też łzy, obrzydzenie czy lęk przed tym o ile ostrzej i bardziej śmiało będą wyglądały każde kolejne bale. Czasem myślę, ze to w czym trwam nie jest tym czego w życiu szukam. Zresztą nie ma co się zastanawiać. Dorastam. Kilka lat temu pragnęłam takich balang jakie mam teraz. Teraz natomiast pragnę czegoś stałego i siedzenia w wygodnym fotelu z kubkiem gorącej czekolady. Aczkolwiek potworny ze mnie obłudnik. Dlaczego? Bo mimo tego, ze piszę o tym czego pragnę to i tak trwała będę w swoim wariackim życiu, bo monotonia cholernie by mnie znudziła.

Potwornie to głupie, że zawsze pragniemy coś przyspieszyć, a gdzy tylko to mija chcemy znów tego uczucia, kiedy nie możemy doczekać się tego co się stanie.

Co do miłości, to czy ja wiem czy ona nadal istnieje.

Pewnie gdzieś tam tak. I nawet spotkała mnie raz czy dwa. Jednak czuję, że serce moje staje się puste i nie daruje już żadnego mężczyzny tym głębokim uczuciem.

ugly men

2010-09-06T14:45:00.000+02:00

Zrobiłam z siebie idiotkę. Bez dwóch zdań. Choć i tak chciałam wypowiedzieć wszystkie te słowa to stan w jakim byłam wcale mi nie sprzyjał, nie sprzyjał temu aby wzięte te słowa były do serca. Nie wiem co to było juz sama, ale było to coś co wielkie piętne odbiło na moim życiu, przynajmniej na tym najbliższym.

Party party party

2010-09-05T21:10:00.000+02:00

Przyznać muszę, ze ostatnie dwa dni były tymi dniami, które będę pamiętała jeszcze bardzo długo, zważywszy na ekscesy, które temu weekendowi towarzyszyły. Pomijając juz, sam piątek, imprezę pt Mariacka OPEN, zabawę w rondzie, domówkę z panią whisky, obnażone tańce, kobiety, scenę i świetne bounsy to muszę powiedzieć, ze na zakończenie tych dwóch dni ostrych imprez stało się coś czego w życiu bym się nie spodziewała..

Wiem, że nie umiem panować nad emocjami wiem też, ze właśnie dlatego wychodzę na kompletną idiotkę. Nie musisz mi tego uświadamiać. Powstrzymać dziś się nie szło od nie skomentowania w durnej wiadomości mojego wczorajszczego zachowania i darcia mordy w autobusie. Wiem. Jednak mimo, iż troche tego żałuję to przecież nie powiem to temu, kto będzie miał z tego głupią satysfakcję.

Powiedziałabym, ze nigdy nie czułam tego co do Ciebie przez miesiąc. Ale czułam. Czułam nawet więcej. Jednak miesiąc z Tobą był cholernie intensywnym miesiącem. Godnym zapamiętania. Tylko jak już mówiłam, nie umiem po takim rozczarowaniu już nawet dobrze o Tobie myśleć... To przykre.

Za to kluby dla homo są niebywale dziwnymi klubami. Tym bardziej jak wbijając tam myślisz że to zwykły klub. Ale dyskoteka choć meliniarska to wytańczyć dało się niebywale.

macanki cacanki

come back

2010-08-31T01:12:00.001+02:00

Powrót do domu dzięki, któremu wróciły niechciane wspomnienia, cholernie przytłacza, ale póki siedzę tu, to nie myślę, ze trzeba iść na górę i położyć się do łóżka w pokoju gdzie przed wyjazdem tyle się wydarzyło. Dwa miesiące. Niby nic.. Ale jednak, przyszło się przyzwyczaić do ludzi i klimatu, który choć nie zawsze odpowiadał to i tak przeradzał się w chwile godne zapisania. Mimo dzisiejszego powrotu już gdzieś tam w głowie kombinuję jakby tu wyjechać stąd znów. Nie do końca ważne gdzie. Ważne by wyjechać. Nie przytłaczać się chwilami, których zwyczajnie już nie ma.

Te 600 kilometrów stąd mam swój drugi świat. Niebywale inny świat, choć równie przeze mnie kochany. Chwilami przez plotki i natłok wszystkich słyszanych głupot szło zwariować, ale gdy tylko się do tego przyzwyczaić to cisza towarzysząca w mieście jest dziwnie niepokojąca.

Tam też, od zawsze coś istniało. Coś co wydawało się nie mieć końca tak jak i przez mgłę pamiętam cały początek dziwacznej miłości, czy jakkolwiek "to" nazwać. Z roku na rok stała się ona głupim przyzwyczajeniem. Przyzwyczajeniem dla którego w pewnej chwili byłam w stanie rzucić dosłownie wszystko. Całe szczęście, bądź też nie - opamiętanie przyszło w miarę szybko. Jednakże nie chodzi o to, że tamten ktoś skrzywdził, czy że nie kochał, że ja popełniałam błędy. To wszystko od zawsze stanowiło dość zawiłą historię, a jednak toczyło się jakimś swoim torem, o którym nikt nie wiedział. To tak, że mimo starań wiesz, że nie do końca możesz na kogoś liczyć i to nie dlatego, że ta osoba taka jest ale dlatego, iż ty nie możesz dać jej tego czego ona potrzebuje.

Miłość bez chęci posiadania.

Sea

2010-08-13T18:43:00.000+02:00

Dupejos domaga sie nowego wpisu, bo nie ma co czytac - a zabrałbyś sie Danielo za jakas dobra książkę a nie takie pierdoły ;p

Potwornie wariackie rzeczy sie tu dzieją, ale tez wiele niedobrego. Niebywale zmienia sie moje patrzenie na swiat, na to co wazne. Caly ten 2010 rok jest jakis pelen tragedii, dramatow i rzeczy tak pieknych ze nie snilo nam sie nawet by w nich kiedykolwiek uczestniczyc.
Chwilami najgorsze wydaje sie to, ze malenkie rzeczy przypominaja nam mile chwile ktore wiemy, ze nigdy juz nie wroca i choć wcale nie chcialoby sie w nich znow uczestniczyc wiedzac jak bedzie gdy mina to kusi ich urok i wracamy do tego mimo sprawiającej nam przykrości.

Niecałe dwa miesiace. Morze. Imprezy. Praca. Znajomi. Choć kocham to miejsce i zawsze kochalam to widzę, ze nie dam rady zostac tu na zawsze. Za bardzo czuje sie tu nieswojo. To nie jest moje miejsce na ziemi. Choć nie zrezygnuje nigdy z przyjazdów tu, to nigdy nie zostane juz na dluzej. Za bardzo tesknie. Mimo tego, ze to tu pierwszy raz poznalam wiele uczuc, ktore nadal gdzies tam we mnie siedza to nie jestem pewna czy mialyby swoje spelnienie w szarej codziennosci, gdzie jednak wiele czasu zajmuje szkola czy praca i znajomi. Moze w innym życiu to wszystko wyjdzie. Choć bede nadal sie starala, to nie zapewnie, ze dzis czy jutro zwyczajnie sobie nie daruje, bo uznam, ze wszystko sie wypalilo czy tez potrzebuje czegos stalego, czegos innego czy czegos po prostu czego moge byc choc w polowie pewna. Taa.. tak wlasnie moze sie okazać choćby dzis. Kto wie...

free life

2010-07-28T10:44:00.000+02:00

Minęło sporo czasu, czy to od ostatniego postu, czy od mego przyjazdu tu. Jednak mimo czasu, który minął niewiele się zmieniło. Trwam w swej miłości sprzed kilku lat, acz bez pojęcia czy to wszystko sie uda czy po raz kolejny będzie to niewypałem. Mile wspominanym niewypałem. Hm.. Tęskno. Za wszystkimi na śląskim tęskno i choć pragnę juz wracać to chce tez zostac tu. Pożyjemy - zobaczymy

7day

2010-07-08T16:32:00.000+02:00

Nawet nie wiem od czego zacząć. W gruncie rzeczy nic wielkiego sie nie dzialo, a jednak mętlik w glowie mam niewyobrażalny.
Zacznijmy może od tego, jak radzić sobie z natłokiem myśli i z uczuciami, których braku byliśmy już prawie pewni? To smutne myśleć o kimś, kto zapewne nie pomyślał ani razu o nas. Nie powinno zawracać nam to więc głowy. A jednak.. jednak nie jest to tak, że da się w ciągu kilku dni wyrzucić z głowy myśli, które stanowiły niegdyś wszystko o czym chcialo sie myśleć. I od tak pozbyć się z głowy osoby, z którą wydawało się łączyć nas coś wielkiego. hm To jednak nie do końca tak, że nie zdaję sobie sprawy z tego jak bliska osoba mnie potraktowała i jak bardzo okazałam się dla niej nikim. Po tym nie widzę nawet szans na odnowienie czegokolwiek, albo choćby zostanie znajomymi. Od zawsze trwam w dobrych stosunkach z ludźmi z którymi kiedyś coś mnie łączyło i choć to minęło to przyjaźń trwa nadal, ale jak widać te osoby nie były ważne kiedy powinny na tyle by mieć im cokolwiek za złe, albo też zwyczajnie coś się wypalało i nie było też mieć komu tego za złe. Zresztą co ja wygaduję. Przecież zrobiłam większe świństwo. Głupoty!

Poza tym pierwszy raz tu nie czuję się jak w domu, czuję się po prostu źle. Praca jest, znajomi są, acz wszystko jest jakieś inne, bardziej dojrzałe, dorosłe i zbyt stare. Nie wrócimy już nigdy do tego co było kilka czy kilkanaście lat temu.. Szkoda

job & party

2010-07-04T14:59:00.000+02:00

przyjechalam dwa dni temu. Dwa dni a juz tyle zdazylam zrobic, tylu ludzi poznac i tak poimprezowac. A jednak czuje sie nienasycona tym wszystkim. Marzy mi sie wreszcie wyspac, a nie spac 4 godziny na dobe. Bardzo to wszystko niezdrowe. Aczkolwiek w cos sie nakrecilam, w cos co czuje nie bedzie takie latwe i piekne jak sobie to wysnilam. Zreszta - mialam juz nic nie czuc..
A co do 'ciebie'? nie powiem, ze zupelnie przestalm myslec o tym wszystkim, ale na pewno tu mi latwiej przestac zawracac sobie toba glowe. Nie potrzebuje cie juz.

Pozdrowienia z pomorskiego ;*

cdn

2010-07-01T12:27:00.000+02:00

wyjechałam. Gdańsk, Przywidz, Koszalin, Mielno, Warszawa, Sopot, Hel etc

powrót myślę w połowie września

ale jak wiadomo wszystko może ulec zmianie

holidej

2010-06-30T23:04:00.000+02:00

Skomplikowało się kilka spraw, choć niebywale do tego przywykłam ostatnimi tygodniami.

Jutro już wyjazd na pomorskie, który miał być wielką przygodą i wspaniałą zabawą, a jednak okazuje się, ze zwyczajnie jest potworną niewiadomą, bo pierwszy raz jadę tam bez najmniejszych planów. Tylko praca jest zapewniona, choć i to nie na sto procent.

Zdarzyło się dziś coś potwornie dziwnego i niespodziewanego. Poczułam się wspaniale rozmawiając z kimś, kto już dobrych kilka lat tak mnie nie podbudował. Potwornie to piękne. Nie dlatego, że coś może być, ale dla tej chwili, ze milo jest uslyszeć śmiech osoby, której tak dawno się nie słyszało i wiedzieć, że nadal jest ona dla nas tak samo miłą i ważną. Wspomnienia wracają. Jakbym cofała się o dziesięć lat w czasie. haha. Mimo tego nie dają o sobie zapomnieć ostatnie historie. Dość zresztą niemiłe historie.. Ale to minie. Musi.

popisdead

2010-06-27T23:00:00.000+02:00

Wydawać by sie moglo, ze mam to juz gdzieś. Chyba mam. Jednak chwilami zal serce ściska, z glupich i potwornie drobnych powodów. Ale te drobiazgi jak zapach czy mile wspominane miejsce mają tyle magii w sobie.. eh Ale uświadamiajac sobie, ze juz za kilka dni powita Gdańsk na najbliższych kilka miesięcy - robi się lepiej. Cale szczeście.

i wspomnienia z fejka; Pogodno - Górniczo-Hutnicza Orkiestra Dęta

Music and party

2010-06-26T19:53:00.000+02:00

Tyle czekania na fake party, a tu juz dzis po wszystkim. Impreza byla wspaniala, choć nie obyło się bez dziwnych czy też niemiłych ekscesów. Jednak mimo tym kilku brzydkim zachowaniom Dj'e dali z siebie naprawdę wiele i pokazali jak powinno wyglądać dobre elektro! I choć niby nie przepadałam za tym typem muzyki (oczywiście prócz Prodigy i Kap Bambino) to jestem mile zaskoczona, ze tak me zdanie moglo ulec zmianie. Teraz tylko więcej takich bibek prosimy!

Niebawem także wyjazd na pomorskie, któremu już właściwie nie towarzyszy strach. No może niewielki.. Ale to nieważne bo wiem, ze coś co jest tu - coś do czego tak bałam się zamknąć ostatecznie furtkę, by w razie czego zawsze móc coś odbudować - zwyczajnie nie ma sensu ani możliwości na dalszą realizację. Myślę chwilami, ze moze trochę brzydko podchodzę do tego i zbyt nieobiektywnie, ale tak już jest, że czas przyszedł na to by skończyć niektóre sprawy a nie bawić się w jakieś głupie podchody i robić nadzieję z byle czego. Nie wiem czemu tak się wszystko potoczyło, dlaczego zakończyło i dlaczego mam to zwyczajnie w nosie, bo myślałam, że to wszystko coś dla mnie znaczyło. Wiem jednak, że nie mogę dać władać sobą uczuciami, które zapewne towarzyszyłyby niektórym spotkaniom. Ale to też nie tak, że mi nie zależało, bo zależało ogromnie. Jednak to zbyt skomplikowane by tu wszystko wypisywać.

lubię tego bloga.

Wszystkiego co najlepsze mej siostrze z okazji jej 13 urdzin

kocham.

love love

2010-06-25T14:59:00.001+02:00

Miłości nie ma dziś ?

hypocrisy

2010-06-23T18:49:00.000+02:00

Czasem jest tak, ze wcale nie mamy ochoty widziec osoby ktora nas zranila, czasem zdaza sie tez, ze mimo wielkiej niecheci do widzenia jej zastanawiamy sie dlaczego tak wszystko sie ulozylo i gdzie popelnilismy bląd. A zeby sie tego dowiedziec trzeba troche dorosnąć i pogodzić się ze świadomością, ze dla tej drugiej osoby liczy sie przyjaźń nie miłość. Trzeba więc to znieść i zachować się odpowiednio do swojego wieku, nie wariując udać, ze jesteśmy w stanie znieść słuchanie o rozterkach miłosnych byłego czy byłej.

understanding

2010-06-22T23:08:00.000+02:00

Postanowilam na kilka dni odpoczać od bloga, bo głupi i niemiły humor raczyl nie minąc, a opisywanie do po raz kolejny jest już nudne.
Po prostu najprościej ujmując ktoś złamał mi serce, ale zapewne jak zwykle nie potrwa to zbyt długo, bo przecież moja skromna osoba nie moze przejmować się tak błahymi sprawami jak ta cała miłość czy rozczarowanie.
Dziś już widać, ze troche jest lepiej bo zdobyłam się na odwagę by zwyczajnie się pozegnać, choć ta druga osoba nie wykazuje entuzjazmu. Ale mam to gdzieś, ja wyciągnęłam rekę i zachowałam się dojrzale mimo swej głupoty. Jednakze ktoś inny jak zwykło się tego spodziewać, zwyczajnie to olał. Nic to, może kiedyś będzie Ci mnie brakowało, a póki co miłego koleżko.
Trzeba zmienić swe podejście do uczuć, nie wolno się tak w tym zatracać, bo ilekroć daję całą siebię dostaję kopa w dupę od tych na których mi zalezy. A to nie jest zbyt miłe ani zbyt motywujące do zatracania się w miłości znów. To wy chrzanicie moje zycie uczuciowe poprzez zawodzenie mnie, a ja sobie na to nie pozwolę. Teraz moja osoba zrani każdego, ktory zblizy sie do mnie choc o milimetr za blisko. Wybaczcie moj brak szacunku do was.

trzy dni do Fake Party mrrr!

Skateboarding day; summer

2010-06-21T18:04:00.000+02:00

Z uwagi na dzisiejsze święto, wypadało umieścić zdjęcie choć jedno przypominające o tym pięknym dniu, który pierwszy raz obchodziłam dwa lata temu..
Dziś jednak nie do końca dałyśmy ponieść się piętnującej się magii, bo jak się okazało Dzień deski przeniesiony został na wczoraj gdy Paderewa nie cieszyła się zbyt ładną pogodą, ale to skateboardzistom oczywiście nie zmieniło planów, choć obiecali nie świętować bez nas!
PTG ALL DAY!!!

Pomyślałam dziś bez namysłu - miesiąc wakacji a ja nic nie zrobiłam. To było zdecydowanie stwierdzenie użyte w złym czasie i po częsci nieprawdziwe, choć i wiele racji w nim (niby) jest. hm. Miniony miesiac, który zaliczać będę póki co raczej do tych nieudanych, zapewne z czasem nabierze kolorów i będe wspominała go z uśmiechem na twarzy. Wszechobecna moc jakiś miesiac temu obdarzyła mnie ogromnie silnym uczuciem i kilkanaście dni temu zwyczajnie skierowała te wszelkie emocje przeciwko mnie, ale mimo to jestem przekonana, że wszystko obruci się tak bym była szczęśliwa i zadowolona z obecnego stanu, jak i z tego który minął.

Niebawem wyjazd w rodzinne progi, spotkanie rodzinne, kluby obiecane przez Anik (;p) no i kto wie co jeszcze!

Cieszę się! Wreszcie cieszę, a to co było wydaje się jedynie snem, nie snem na jawie.

"wybacz, że brakło sił o ciebie walczyć" ale nie byłeś tego wart, jak i ja nie byłam warta Twej walki o mnie. Ale nie jest to skomplikowane na tyle by pisząc to tu mieć pewność, ze ktoś tego nie przeczyta, dlatego daruję.

EDIT

Dość mam juz tego bez dwóch zdań. Sama nie wiem co mam sobie o samej sobie myśleć. Raz jest wspaniale - totalna olewka, innym zaś razem nie wytrzymuje z przytłoczenia tymi wszystkimi problemamy i nawet nie mam głowy do myślenia o tych mniejszych bo tak gracą moją głowę te trzy wielkie zawikłania, ze nie starcza czasu pomyśleć o czymkolwiek innym. Chyba naprawdę mnie to zabolało, a myślałam, ze jestem twarda - pomyłka straszna. Aczkolwiek jakoś chyba wypadałoby sobie poradzić i nie pokazywać swej miętkości, która nie jest zbyt w modzie. Czas na nowo ogarnąć pewne sprawy, zaastanowić się co jest warde świeczki a co nie. Buduje mnie tylko myśl o wyjeździe za kilka dni, choć coraz to bardziej jestem skora do zabrania wszystkich manatków i przeprowadzenia się. eh Jednak myślę czy to nie tak, że wcale nie chcę zmiany miejsca tylko szukam pretekstu by się zobaczyć i sprawdzić niektórych reakcję. Dziwne, znów siebie nie znam?

month of holidays

2010-06-20T17:22:00.000+02:00

Czasem wydawać by się mogło, ze nie jest mozliwe by humor z tak podłego, wręcz podchodzacego pod depresję, może zmienić się w mgnieniu oka. Jednakże za sprawą niektórych ludzi, tych prawdziwych, a nie kpiących z nas i udających kogoś kim nie są, jest bardzo możliwe uratowanie naszego poczucia humoru.

Chciałabym podsumować całe dotychczasowe wakacje.

Sa to wakacje jakich w życiu się nie spodziewałam, pełne emocji jakich wielu doznaje w okresie kilku lat, nie miesiąca. Kocioł silnych wzruszeń- miłość, radosć, żal, smutek, rozczarowanie, zrozumienie, olanie, szczęście, trwoga, spełnienie, poznanie siebie, zapomnienie, niezrozumienie - wszelkie istniejące uczucia, które w ogromnej mierze ukształtowały mą osobowość pod kilkoma względami w tak którtkim czasie. Przykro jest, że wszystko to nie mogło trwać choćby o jeden dzień dłużej, przykro też, że nie mam pojęcia dlaczego właściwie nie trwa nadal. Z dnia na dzień wszystko się schrzaniło. Ale co na to poradzić? Juz nie da sie nicż nie chcę nic zmieniać, trzeba tylko wierzyć, że niebawem wszystko wróci do normy i zakochamy się znów, ale już nie w sobie, bo zaufania i szacunku brak w stu procentach. Ale, ze zrozumialam wszystko nie jest juz przykro, bo lepiej dowiedziec sie teraz jaki z kogoś drań, aniżeli trwać w czymś zatapiając się po uszy w kłamstwie. Zresztą... i ja nie byłam fair. Może nawet postąpiłam o niebo bardziej podle, ale nie zaluje tego - juz nie, choc nawet nie wiem czy kiedykolwiek zalowalam.

Za kilka dnia FAKE PARTY mrrr